در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ١٠١ - فصل چهارم علم غيب از ديدگاه روان شناسى فلسفى
«و هيچ چيز نيست مگر آن كه گنجينههاى آن نزد ما است و ما آن را جز به اندازهاى معيّن، فرو نمىفرستيم».
«اندازه معيّن از هر شيء» همان است كه در مرتبه پايين و مادّى آن قرار مىگيرد و تمام وجود آن شيء نيست.
خداوند مىفرمايد:
وَلَا حَبَّةٍ فِي ظُلُمَاتِ الأَرْضِ وَلَا رَطْبٍ وَلَا يَابِسٍ إِلَّا فِي كِتَابٍ مُّبِينٍ[١].
«و هيچ دانهاى در تاريكيهاى زمين و هيچ تر و خشكى نيست، مگر اين كه در كتابى روشن (ثبت) است».
بدين ترتيب، نحوهاى از «وجود جمعى» براى اشياء است كه خداوند متعال آن را «كتاب مبين» خوانده است. واضح است كه صفت «مبين؛ روشن» در اين جا به ذات خداوند بر نمىگردد؛ زيرا هر چيزى براى خداوند اين چنين است و خبر دادن از آن، معنايى ندارد.
بنابر آيات قرآن كريم، «علم» مىتواند از قسمتى از اين كتاب، يا وجود جمعى مطّلع شود و اين علم به كتاب، توانايى و قدرت بر شيء معلوم را به همراه دارد.
قَالَ الَّذِي عِندَهُ عِلْمٌ مِّنَ الْكِتَابِ أَنَا آتِيكَ بِهِ قَبْلَ أَن يَرْتَدَّ إِلَيْكَ طَرْفُكَ.[٢]
«كسى كه نزد او دانشى از كتاب (الهى) بود، گفت: من آن را پيش از آن كه چشم خود را بر هم زنى، برايت مىآورم».
و سرانجام قرآن كريم مىفرمايد: اين وجود جمعى اشياء، در «امام مبين» بر شمرده شده است.
[١] - انعام( ٦): ٥٩.
[٢] - نمل( ٢٧): ٤٠.