دانشنامه امام مهدى بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٣٩ - ١/ ٤ هر ستارهاى كه ناپديد شود، ستارهاى ديگر طلوع مىكند

٥٥. نهج البلاغة: امام على عليه السلام فرمود: «صد البته، زمين از وجود كسى كه حجّت خدا را بر پاى دارد- خواه آشكار و به‌نام، خواه بيمناك و گم‌نام-، خالى نمى‌مانَد، تا حجّت‌هاى خدا و برهان‌هاى او از بين نروند. اينان چندند و كجايند؟ به خدا سوگند كه شمارشان اندك است؛ امّا نزد خداوند، پُر ارج و قدرند. خداوند به واسطه آنان، حجّت‌ها و نشانه‌هاى خود را نگه مى‌دارد، تا آنان نيز آنها (حجّت و نشانه‌ها) را به همتايان خويش بسپارند و در دل‌هاى همانندان خود بكارند».[١]

٥٦. كمال الدين‌- به نقل از سليمان بن مهران اعمش، از امام صادق عليه السلام، از پدرش-: على بن حسين (زين العابدين عليه السلام) فرمود: «از آن گاه كه خداوند، آدم عليه السلام را آفريد، زمين هرگز از حجّت خدا تهى نبوده است،- خواه آشكار و به‌نام، خواه پنهان و در پرده-، و تا قيام قيامت نيز از حجّت خدا تهى نخواهد بود و اگر نه چنين بود، خدا عبادت نمى‌شد».[٢]

ر. ك: ج ٣ ص ١٨١ (بخش سوم/ فصل سوم/ بقاى نظام جهان) و ص ١٩٥ (نعمت نهان و هدايت پنهان).

١/ ٤ هر ستاره‌اى كه ناپديد شود، ستاره‌اى ديگر طلوع مى‌كند

٥٧. كمال الدين‌- به نقل از معروف بن خرّبوذ-: امام باقر عليه السلام فرمود: «پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فرمود: مَثَل اهل بيت من در اين امّت، مَثَل ستارگان آسمان است. هر گاه ستاره‌اى ناپديد شود، ستاره‌اى ديگر طلوع مى‌كند».[٣]

[١]. نهج البلاغة: حكمت ١٤٧، الأمالى، مفيد: ص ٢٥٠ ح ٣، الخصال: ص ١٨٧ ح ٢٥٧، كمال الدين: ص ٢٩١ ح ٢( همه اين منابع به نقل از كميل بن زياد با عبارت مشابه)، بحار الأنوار: ج ١ ص ١٨٨ ح ٤؛ تاريخ دمشق: ج ٥٠ ص ٢٥٥( به نقل از كميل بن زياد)، كنز العمّال: ج ١٠ ص ٢٦٢ ح ٢٩٣٩١.

[٢]. كمال الدين: ص ٢٠٧ ح ٢٢، الاحتجاج: ج ٢ ص ١٥١ ح ١٨٧( به نقل از امام صادق عليه السلام از پدرش). نيز، ر. ك: همين دانش‌نامه: ج ٣ ص ٢١٢ ح ٦٠٣( الأمالى، صدوق).

[٣]. كمال الدين: ص ٢٨١ ح ٣١( با سند صحيح)، بحار الأنوار: ج ٢٣ ص ٤٤ ح ٩٠.