دانشنامه امام مهدى بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٢٤ - هفت دلالت حديث ثقلين بر امامت امام مهدى عليه السلام

١. غيبت امام عصر عليه السلام‌

حديث ثقلين، در حقيقت، يكى از ادلّه امامت و غيبت امام مهدى- عجل اللَّه تعالى فرجه- نيز هست. اين مدّعا با دو مقدّمه قابل اثبات است:

مقدّمه اوّل. طبق اين حديث، همان گونه كه متن قرآن تا قيامت باقى خواهد ماند، يكى از امامان اهل بيت عليه السلام نيز تا قيامت، حيات خواهد داشت و در كنار قرآن خواهد بود.

در متن حديث ثقلين، سه قرينه وجود دارد كه به روشنى بر اين مدّعا دلالت مى‌كند:

الف- جمله «إنِّى تارِكٌ فيكُم الثَّقَلَينِ‌». بى‌ترديد، خطاب در اين جمله، به اصحاب پيامبر صلى الله عليه و آله اختصاص ندارد؛ بلكه شامل همه امّت اسلامى تا قيامت مى‌گردد. در غير اين صورت، «لَن تَضِلُّوا» و «حَتَّى يَرِدا عَلَىَّ الحَوضَ‌» بى‌معنا خواهند بود.

بنا بر اين، يكى از اهل بيت پيامبر صلى الله عليه و آله، بايد تا قيامت، حيات داشته باشد تا جمله «إنِّى تارِكٌ‌ ...» صادق باشد.

ب- جمله «إن تَمَسَّكتُم بِهِما لَن تَضِلُّوا». اين جمله، قرينه ديگرى بر استمرار امامتِ يكى از اهل بيت عليهم السلام براى هميشه است؛ زيرا اگر يكى از آنان در كنار قرآن تا قيامت وجود نداشته باشد، وجوب استمرار تمسّك به اهل بيت عليهم السلام بى‌معنا خواهد بود.

ج- جمله «لَن يَفتَرِقا حَتَّى‌ يَرِدا عَلَىَّ الحَوضَ‌». اين جمله در كنار دو جمله گذشته، بر