دانشنامه امام مهدى بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٤١ - ١/ ٤ هر ستارهاى كه ناپديد شود، ستارهاى ديگر طلوع مىكند

٥٨. الغيبة، نعمانى- به نقل از معروف بن خرّبوذ-: امام باقر عليه السلام فرمود: «پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فرمود: مَثَل اهل بيت من در اين امّت، مَثَل ستارگان آسمان است. هر گاه ستاره‌اى ناپديد شود، ستاره‌اى ديگر طلوع مى‌كند. همين كه چشم‌هايتان را به سوى او چرخانديد و با دستتان به او اشاره كرديد، فرشته مرگ در مى‌رسد و او را با خود مى‌برد، و شما روزگارى كوتاه يا دراز، نمى‌دانيد كى به كى است [و چه كسى امام است‌]. فرزندان عبد المطّلب در اين ميان يكسان‌اند و در همين حال و روزگار است كه ستاره شما پديدار مى‌شود. او را بستاييد و باور كنيد».[١]

٥٩. الكافى‌- به نقل از معروف بن خرّبوذ-: امام باقر عليه السلام فرمود: «ما مانند ستارگان آسمانيم. هر گاه ستاره‌اى ناپديد شود، ستاره‌اى ديگر پديدار مى‌گردد. همين كه با انگشتتان به او اشاره كرديد و به سوى او سر چرخانديد، خداوند، ستاره‌تان را از شما غايب مى‌كند. فرزندان عبد المطّلب در اين ميان يكسان‌اند [و احتمال امامت همه هست‌] و از يكديگر شناخته نمى‌شوند و چون ستاره‌تان پديدار شد، خدايتان را سپاس بگزاريد».[٢]

٦٠. كمال الدين‌- به نقل از ابن عبّاس-: پيامبر خدا صلى الله عليه و آله به على بن ابى طالب عليه السلام فرمود:

«اى على! من شهر حكمتم و تو دروازه آن هستى و جز از دروازه شهر به آن وارد نمى‌شوند. دروغ مى‌گويد كسى كه ادّعا مى‌كند مرا دوست دارد؛ امّا با تو دشمنى مى‌كند؛ زيرا تو از منى و من از تو هستم. گوشتت از گوشت من، خونت از خون من، روحت از روح من، درونت از درون من و برونت از برون من است. تو امام امّت من‌

[١]. الغيبة، نعمانى: ص ١٥٥ ح ١٦( با سند صحيح) و ح ١٥( به نقل از خشّاب، از امام صادق از پدرانش عليهم السلام، از پيامبر صلى الله عليه و آله)، بحار الأنوار: ج ٥١ ص ٢٢ ح ٣٣.

[٢]. الكافى: ج ١ ص ٣٣٨ ح ٨( با سند موثّق)، الغيبة، نعمانى: ص ١٥٦ ح ١٧، بحار الأنوار: ج ٥١ ص ١٣٨ ح ٧.