٣٣٣. عنه صلى الله عليه و آله: لا يَزالُ اللّهُ عز و جل مُقبِلًا عَلَى العَبدِ و هُوَ في صَلاتِهِ ما لَم يَلتَفِت، فَإِذَا التَفَتَ انصَرَفَ عَنهُ‌[٤٨٢].

٣٣٤. عنه صلى الله عليه و آله: مَا التَفَتَ عَبدٌ قَطُّ في صَلاتِهِ إلّا قالَ لَهُ رَبُّهُ: أينَ تَلتَفِتُ [يَا] ابنَ آدَمَ، أنَا خَيرٌ لَكَ مِمّا تَلتَفِتُ إلَيهِ‌[٤٨٣].

٣٣٥. عنه صلى الله عليه و آله: مَن عَرَفَ مَن عَلى يَمينِهِ و شِمالِهِ مُتَعَمِّدًا فِي الصَّلاةِ فَلا صَلاةَ لَهُ‌[٤٨٤].

٣٣٦. الإمام عليّ عليه السلام: الالتِفاتُ فِي الصَّلاةِ اختِلاسٌ مِنَ الشّيطانِ، فَإِيّاكُم و الالتِفاتَ فِي الصَّلاةِ، فَإِنَّ اللّه تَبارَكَ و تَعالى يُقبِلُ عَلَى العَبدِ إذا قامَ فِي الصَّلاةِ، فَإِذا التَفَتَ قالَ اللّهُ تَبارَكَ و تَعالى: يَا ابنَ آدَمَ، عَمَّن تَلتَفِتُ؟ ثَلاثًا فَإذَا التَفَتَ الرّابِعَةَ أعرَضَ اللّهُ عَنهُ‌[٤٨٥].

٣٣٧. الإمام الصادق عليه السلام: إذَا استَفتَحَ العَبدُ صَلاتَهُ أقبَلَ اللّهُ عَلَيهِ بِوَجهِهِ الكَريمِ و وَكَّلَ بِهِ مَلَكًا يَلتَقِطُ القُرآنَ مِن فيهِ التِقاطًا، فَإِن أعرَضَ العَبدُ عَن صَلاتِهِ أعرَضَ اللّهُ عَنهُ و وَكَّلَهُ إلَى المَلَكِ، و إن أقبَلَ عَلى صَلاتِهِ بِكُلِّهِ أقبَلَ اللّهُ عَلَيهِ بِوَجهِهِ الكَريمِ حَتّى تُرفَعَ صَلاتُهُ كامِلَةً، و إن سَها فيها أو غَفَلَ أو شَغَلَ بِشَي‌ءٍ غَيرِها رُفِعَ مِن صَلاتِهِ بِقَدرِ ما أقبَلَ عَلَيهِ مِنها، و لا يُعطَى القَلبُ الغافِلُ شَيئًا[٤٨٦].

٣٣٨. عنه عليه السلام‌ في قَولِهِ تَعالى: «فَأَقِمْ وَجْهَكَ لِلدِّينِ حَنِيفاً»[٤٨٧]: قُم فِي الصَّلاةِ و لا تَلتَفِت يَمينًا و لا شِمالًا[٤٨٨].

٣٣٢. در توضيح گفتار يحيى به بنى اسرائيل: خداوند شما را به نماز فرمان داده است، پس هرگاه نماز مى‌خوانيد به اين سو و آن روى نگردانيد، كه خدا در نماز رو به چهره بنده‌اش مى‌كند تا آنگاه كه او روى گرداند.

٣٣٣. پيوسته خداى عز و جل در نماز رو به بنده‌اش دارد، تا آنگاه كه روى نگردانده است. پس اگر روى گرداند، خدا نيز روى مى‌گرداند.

٣٣٤. هيچگاه بنده در نمازش روى نمى‌گرداند، جز اينكه پروردگارش به او مى‌گويد: اى فرزند آدم، به كجا رو مى‌كنى؟ من براى تو از آنچه بدان روى آورده‌اى، بهترم.

٣٣٥. هر كس در نماز از روى قصد به آن كه در چپ و راستش هست، پى‌ببرد، نمازى ندارد.

٣٣٦. امام على عليه السلام: روى گرداندن در نماز، ربودنى از شيطان است. پس مبادا در نماز به اين‌سو و آن‌سو روى گردانيد، كه خداوند تبارك و تعالى، هنگام به نماز ايستادن بنده، به او روى مى‌آورد و آنگاه كه روى‌گرداند، خداوند تبارك و تعالى مى‌گويد: اى فرزند آدم، از چه كسى روى مى‌گردانى؟ تا سه بار پس در بار چهارم خداوند از او روى مى‌گرداند[٤٨٩].

٣٣٧. امام صادق عليه السلام: هنگامى كه بنده نماز را آغاز مى‌كند، خداوند با روى كريمانه‌اش به او روى مى‌آورد و فرشته‌اى را بر او مى‌گمارد، تا قرآن را كامل و تمام از لبش برچيند. پس اگر بنده از نمازش روى گرداند، خداوند نيز روى مى‌گرداند و او را به همان فرشته مى‌سپارد و اگر در همه نمازش، به آن متوجه باشد، خداوند با روى كريمانه‌اش به او رو ميكند تا آنكه نمازش كامل و تمام بالا رود. و اگر در آن دچار فراموشى يا غفلت گرديد يا سرگرم به چيزى جز خدا شد، از نمازش، همان اندازه بالا مى‌رود كه به خدا روى آورده است و به دل غافل هيچ چيز، بخشيده نمى‌شود.

٣٣٨. درباره گفته خداوند تعالى: «پاكدلانه روى به دين داشته باش»: در نماز

بايست و به راست و چپ روى مگردان.

[٤٨٢] سنن أبي داود: ١/ ٢٣٩/ ٩٠٩، سنن النسائي: ٣/ ٨، سنن الدارمي: ١/ ٣٥٢/ ١٣٩٥، مسند ابن حنبل: ٨/ ١١٩/ ٢١٥٦٤، المستدرك على الصحيحين: ١/ ٣٦١/ ٨٦٢ كلّها عن أبي ذرّ و في الأربعة الأخيرة:« فإذا صرف وجهه» مكان« فإذا التفت».

[٤٨٣] شُعب الإيمان: ٣/ ١٣٨/ ٣١٢٧ عن أبي هريرة.

[٤٨٤] عوالي اللآلي: ١/ ٣٢٤/ ٦٤ عن معاذ بن جبل.

[٤٨٥] قرب الإسناد: ١٥٠/ ٥٤٦ عن أبي البختري عن أبيه، ثواب الأعمال: ٢٧٣/ ١ عن داود بن حصين عن الإمام الصادق عليه السلام نحوه من دون صدر الرواية.

[٤٨٦] مكارم الأخلاق: ٢/ ٦٦/ ٢١٦٤.

[٤٨٧] الروم: ٣٠.

[٤٨٨] تفسير القمّي: ٢/ ١٥٥ عن الفضيل بن يسار و ربعي بن عبد اللّه.

[٤٨٩] در نقل« ثواب الأعمال» آغاز روايت نيامده است.