٣٠٢. عنه عليه السلام: مِن تَمامِ الصَّومِ إعطاءُ الزَّكاةِ كَالصَّلاةِ عَلَى النَّبيِّ صلى الله عليه و آله مِن تَمامِ الصَّلاةِ، و مَن صامَ و لَم يُؤَدِّها فَلا صَومَ لَهُ إذا تَرَكَها مُتَعَمِّدًا، و مَن صَلّى و لَم يُصَلِّ عَلَى النَّبيِّ صلى الله عليه و آله و تَرَكَ ذلِكَ مُتَعَمِّدًا فَلا صَلاةَ لَهُ، إنَّ اللّهَ تَعالى بَدَأ بِها قَبلَ الصَّلاةِ، فَقالَ: «قَدْ أَفْلَحَ مَنْ تَزَكَّى* وَ ذَكَرَ اسْمَ رَبِّهِ فَصَلَّى»[٤٤١][٤٤٢].

٣٠٣. عنه عليه السلام: التَّشَهُّدُ فِي الرَّكعَتَينِ الاولَيَينِ: الحَمدُ للّهِ، أشهَدُ أن لا إلهَ إلَّا اللّهُ وَحدَهُ لا شَريكَ لَهُ، و أشهَدُ أنَّ مُحَمَّدًا عَبدُهُ و رَسولُهُ، اللّهُمَّ صَلِّ عَلى مُحَمَّدٍ و آلِ مُحَمَّدٍ، و تَقَبَّل شَفاعَتَهُ في امَّتِهِ و ارفَع دَرَجَتَهُ‌[٤٤٣].

فصل بيستم: تشهد و آداب آن‌

٣٠٠. سورة بن كليب: از امام باقر عليه السلام كمترين چيزى را كه از تشهد كفايت مى‌كند پرسيدم، فرمود: شهادتين‌[٤٤٤].

٣٠١. امام صادق عليه السلام: هر كس نماز بگذارد و بر پيامبر صلى الله عليه و آله صلوات نفرستد و آن را از روى قصد ترك كند، نمازى ندارد.

٣٠٢. تمام كننده روزه، پرداختن زكات (فطريه) است، همچون صلوات بر پيامبر عليه السلام كه تمام كننده نماز است. هر كس روزه بگيرد و زكات را از روى قصد نپردازد، روزه‌اى ندارد و هركس نماز بگزارد و از روى قصد صلوات بر پيامبر صلى الله عليه و آله نفرستد، نمازى ندارد. همانا خداوند تعالى پيش از نماز به آن (زكات) پرداخته و فرموده است: «بى‌گمان رستگار شد كسى كه زكات داد و نام پروردگارش را ياد كرده نماز گزارد».

٣٠٣. تشهد در (پايان) دو ركعت نخست چنين است: سپاس مخصوص خداست، گواهى مى‌دهم كه جز خداى يگانه خدايى نيست، همتايى ندارد و گواهى مى‌دهم كه محمد بنده و پيامبر اوست. خدايا، بر

محمد و خاندانش درود فرست و شفاعتش را در حق امتش بپذير و درجه‌اش را رفيع كن.

[٤٣٩] الكافي: ٣/ ٣٣٧/ ٣، التهذيب: ٢/ ١٠١/ ٣٧٥.

[٤٤٠] عوالي اللآلي: ٢/ ٣٨/ ٩٥ عن أبي بصير.

[٤٤١] الأعلى: ١٤ و ١٥.

[٤٤٢] التهذيب: ٢/ ١٥٩/ ٦٢٥ و ج ٤/ ١٠٨/ ٣١٤، الاستبصار: ١/ ٣٤٣/ ١٢٩٢ كلّها عن زرارة.

[٤٤٣] التهذيب: ٢/ ٩٢/ ٣٤٤ عن عبد الملك بن عمرو الأحول.

[٤٤٤] شهادت به يگانگى خدا و رسالت پيامبر.