«وَ اذْكُرْ فِي الْكِتابِ إِسْماعِيلَ إِنَّهُ كانَ صادِقَ الْوَعْدِ وَ كانَ رَسُولًا نَبِيًّا* وَ كانَ يَأْمُرُ أَهْلَهُ بِالصَّلاةِ وَ الزَّكاةِ وَ كانَ عِنْدَ رَبِّهِ مَرْضِيًّا»[٢٠٦].

«يا بُنَيَّ أَقِمِ الصَّلاةَ وَ أْمُرْ بِالْمَعْرُوفِ وَ انْهَ عَنِ الْمُنْكَرِ وَ اصْبِرْ عَلى‌ ما أَصابَكَ إِنَّ ذلِكَ مِنْ عَزْمِ الْأُمُورِ»[٢٠٧].

«رَبَّنا إِنِّي أَسْكَنْتُ مِنْ ذُرِّيَّتِي بِوادٍ غَيْرِ ذِي زَرْعٍ عِنْدَ بَيْتِكَ الْمُحَرَّمِ رَبَّنا لِيُقِيمُوا الصَّلاةَ فَاجْعَلْ أَفْئِدَةً مِنَ النَّاسِ تَهْوِي إِلَيْهِمْ وَ ارْزُقْهُمْ مِنَ الثَّمَراتِ لَعَلَّهُمْ يَشْكُرُونَ»[٢٠٨].

١١٩. الإمام عليّ عليه السلام: كانَ رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله نَصِبًا بَالصَّلاةِ بَعدَ التَّبشيرِ لَهُ بِالجَنَّةِ لِقَولِ اللّهِ سُبحانَهُ: «وَ أْمُرْ أَهْلَكَ بِالصَّلاةِ وَ اصْطَبِرْ عَلَيْها» فَكانَ يأمُرُ بِها أهلَهُ و يُصبِرُ عَلَيها نَفسَهُ‌[٢٠٩].

فصل دهم: واداشتن خانواده به نماز

قرآن:

«و كسان خود را به نماز فرمان ده و خود بر آن شكيبا باش. ما از تو جوياى روزى نيستيم، ما به تو روزى مى‌دهيم، و فرجام [نيك‌] براى پرهيزگارى است.»

«و در اين كتاب از اسماعيل ياد كن؛ زيرا كه او درست‌وعده و فرستاده‌اى پيامبر بود. و خاندان خود را به نماز و زكات فرمان مى‌داد و همواره نزد پروردگارش پسنديده بود.»

«اى پسرك من، نماز برپا دار و به كار پسنديده وادار و از كار ناپسند بازدار و بر آسيبى كه بر تو وارد آمده است شكيبا باش. اين [حاكى‌] از عزمِ در امور است.»

«پروردگارا، من [يكى از] فرزندانم را در درّه‌اى بى‌كشت، نزد خانه محترم تو، سكونت دادم، پروردگارا، تا نماز به پا دارند، پس دلهاى برخى از مردم را به سوى آنان گرايش ده و آنان را از محصولات [مورد نيازشان‌] روزى ده، باشد كه سپاسگزارى كنند.»

١١٩. امام على عليه السلام: پيامبر خدا صلى الله عليه و آله با خواندن نماز خود را به رنج مى‌افكند، با آنكه مژده بهشت شنيده بود. چون خداوند سبحان گفت: (و خانواده‌ات را به نماز وادار و خود بر آن شكيبا باش). پس خانواده‌اش‌

را به آن وادار مى‌كرد و خود بر انجام آن شكيبايى مى‌ورزيد.

[٢٠٥] طه: ١٣٢.

[٢٠٦] مريم: ٥٤، ٥٥.

[٢٠٧] لقمان: ١٧.

[٢٠٨] إبراهيم: ٣٧.

[٢٠٩] نهج البلاغة: الخطبة ١٩٩، الكافي: ٥/ ٣٧/ ١ عن عقيل الخزاعي.