١٠. الإمام الرضا عليه السلام: إنَّ عِلَّةَ الصَّلاةِ أنَّها إقرارٌ بِالرُّبوبيَّةِ للّهِ عز و جل، و خَلعُ الأَندادِ، و قيامٌ بَينَ يَدَيِ الجَبّارِ جَلَّ جَلالُهُ، بِالذُّلِّ و المَسكَنَةِ و الخُضوعِ و الاعتِرافِ، و الطَّلَبِ لِلإِقالَةِ مِن سالِفِ الذُّنوبِ، وَ وَضعُ الوَجهِ عَلَى الأَرضِ كُلَّ يَومٍ إعظاما للّهِ جَلَّ جَلالُهُ و أن يَكونَ ذاكِرا غَيرَ ناسٍ و لا بَطِرٍ، و يَكونَ خاشِعًا مُتَذَلِّلًا راغِبًا طالِبًا لِلزّيادَةِ فِي الدّينِ و الدُّنيا مَعَ ما فيهِ مِنَ الإِيجابِ و المُداوَمَةِ عَلى ذِكرِ اللّهِ عَزَّ و جَلَّ بِاللَّيلِ و النَّهارِ، لِئَلّا يَنسَى العَبدُ سَيِّدَهُ و مُدَبِّرَهُ و خالِقَهُ فَيَبطَرَ و يَطغى، و يَكونَ ذلِكَ في ذِكره لِرَبِّهِ جَلَّ و عَزَّ و قِيامِهِ بَينَ يَدَيهِ زاجِرًا لَهُ عَنِ المَعاصي و مانِعًا لَهُ مِن أنواعِ الفَسادِ[٦١].

١١. عنه عليه السلام‌ في بَيانِ عِلَّةِ الصَّلاةِ: طاعَةٌ أمَرَهُم بِها و شَريعَةٌ حَمَلَهُم عَلَيها، و في الصَّلاةِ تَوقيرٌ لَهُ و تَبجيلٌ و خُضوعٌ مِنَ العَبدِ إذا سَجَدَ، و الإِقرارُ بِأَنَّ فَوقَهُ رَبًّا يَعبُدُهُ و يَسجُدُ لَهُ‌[٦٢].

١٠. امام رضا عليه السلام: حكمت نماز، اقرار به ربوبيت خداوند عز و جل و شريك نگرفتن براى اوست. ايستادن در پيشگاه جبروت الهى، با خوارى و بيچارگى، افتادگى و اعتراف و درخواست بخشش گناهان گذشته است. صورت نهادن بر خاك در هر روز براى بزرگداشت خداوند جلّ جلاله است، تا به ياد او نه فراموشكار و گردنكش كه فروتن و خوار و خواهان و مشتاق فزونى دين و دنياى خود باشد. افزون بر اين‌ها، نماز، ذكر خداوند عز و جل و دوام آن در شب و روز است تا بنده، مالك و مدبّر و آفريدگارش را از ياد نبرد وگرنه سركشى و طغيان مى‌كند و اين در ياد كردن پروردگار عز و جل و ايستادن در پيشگاهش نهفته است، كه او را از سرپيچى نهى مى‌كند و از انواع فساد باز مى‌دارد.

١١. در تبيين حكمت نماز: اطاعتى است كه [خدا] آنان را بدان امر كرده و آيينى است كه بر آن وادارشان ساخته است. در نماز بزرگداشت و گراميداشت خداوند و فروتنى بنده هنگام سجده است و اقرار به اينكه بالاتر از او، پروردگارى است كه به عبادتش مى‌پردازد و برايش سجده مى‌كند.

[٦١] الفقيه: ١/ ٢١٤/ ٦٤٥، علل الشرائع: ٣١٧/ ٢ عن محمّد بن سنان و ص ٢٥٦/ ٩ عن الفضل بن شاذان نحوه.

[٦٢] المناقب لابن شهرآشوب: ٤/ ٣٥٤.