٥١٦. المُفَضَّلُ بنُ عُمَر: قُلتُ لِأَبي عَبدِ اللّهِ عليه السلام: لِأَيِّ عِلَّةٍ يُكَبِّرُ المُصَلّي بَعدَ التَّسليمِ ثَلاثًا يَرفَعُ بِها يَدَيهِ؟ فَقالَ: لِأَنَّ النَّبيَّ صلى الله عليه و آله لَمّا فَتَحَ مَكَّةَ صَلّى بِأَصحابِهِ الظُّهرَ عِندَ الحَجَرِ الأَسوَدِ، فَلَمّا سَلَّمَ رَفَعَ يَدَيهِ و كَبَّرَ ثَلاثًا و قالَ: لا إلهَ إلَّا اللّهُ وَحدَهُ وَحدَهُ وحدَهُ، أنجَزَ وَعدَهُ، و نَصَرَ عَبدَهُ، و أعَزَّ جُندَهُ، و غَلَبَ الأَحزابَ وَحدَهُ، فَلَهُ المُلكُ و لَهُ الحَمدُ، يُحيي و يُميتُ، و هُوَ عَلى كُلِّ شَي‌ءٍ قَديرٌ، ثُمَّ أقبَلَ عَلى أصحابِهِ فَقالَ: لا تَدَعوا هذَا التَّكبيرَ، و هذَا التَّكبيرُ في دُبُرِ كُلِّ صَلاةٍ مَكتوبَةٍ، فَإِنَّ مَن فَعَلَ ذلِكَ بَعدَ التَّسليمِ و قالَ هذَا القَولَ، كانَ قَد أدّى ما يَجِبُ عَلَيهِ مِن شُكرِ اللّهِ تَعالى ذِكرُهُ عَلى تَقويَةِ الإِسلام‌

و جُندِهِ‌[٧٤٤].

فصل سى و پنجم: آنچه پس از نماز مى‌سزد

١/ ٣٥ سه بار تكبير گفتن‌

٥١٥. امام باقر عليه السلام: هنگامى كه سلام دادى، دستانت را سه بار به تكبير بلند كن.

٥١٦. مفضّل بن عمر: به امام صادق عليه السلام عرض كردم: به چه علت نمازگزار پس از سلام دادن، سه بار تكبير مى‌گويد و همراه آن دستانش را بلند مى‌كند؟ فرمود: چون پيامبر هنگام فتح مكّه نماز ظهر را با اصحابش نزد «حجر الاسود» خواند و هنگامى كه سلام داد، سه بار دستانش را به تكبير بلند كرد و گفت: هيچ خدايى جز خداوند نيست، خداوند يگانه يگانه يگانه، به وعده‌اش وفا كرده، بنده‌اش را يارى رسانده و لشگرش را عزيز داشته و به تنهايى بر همه دسته ها غلبه نموده است. پس مالكيت براى او و سپاس مخصوص به اوست. زنده مى‌كند و مى‌ميراند و او بر همه كار تواناست.

سپس به اصحابش روى كرد و فرمود: اين تكبير، در پى هر نماز واجب است و هر كس آن را پس از سلام دادن، انجام دهد و اين گفته را بگويد، شكر خداوند يادش بلند باد را كه به سبب تقويت اسلام و

لشكر آن، بر او واجب شده، به جا آورده است.

[٧٤٣] مستدرك الوسائل: ٥/ ٥٢/ ٥٣٤٣ نقلًا عن فلاح السائل عن زرارة و نسخته المطبوعة خالية منها.

[٧٤٤] مستدرك الوسائل: ٥/ ٥٢/ ٥٣٤٢ نقلًا عن فلاح السائل و نسخته المطبوعة خالية منها.