الصلاة في الكتاب و السنة - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ١١٧ - ٥/ ٢٧ پايدارى
٤٢٢. أنس: إنَّ فَتًى مِنَ الأَنصارِ كانَ يُصَلِّي الصَّلاةَ مَعَ رَسولِ اللّهِ صلى الله عليه و آله و يَرتَكِبُ الفَواحِشَ، فَوُصِفَ ذلِكَ لِرَسولِ اللّهِ صلى الله عليه و آله فَقالَ: إنَّ صَلاتَهُ تَنهاهُ يَومًا[٦٢٦].
٤٢٣. أبو هريرة: جاءَ رَجُلٌ إلَى النَّبيِّ صلى الله عليه و آله فَقالَ: إنَّ فُلانًا يُصَلّي بِاللَّيلِ فَإِذا أصبَحَ سَرَقَ، قالَ: إنَّهُ سَيَنهاهُ ما يَقولُ[٦٢٧].
٤٢٤. الإمام الصادق عليه السلام: مَن أحَبَّ أن يَعلَمَ أ قُبِلَت صَلاتُهُ أم لَم تُقبَل فَليَنظُر هَل مَنَعَتهُ صَلاتُهُ عَنِ الفَحشاءِ و المُنكَرِ، فَبِقَدرِ ما مَنَعَتهُ مِنهُ قُبِلَت مِنهُ[٦٢٨].
٤٢٥. عنه عليه السلام: الصَّلاة حُجزَةُ اللّهِ، و ذلِكَ أنَّها تَحجِزُ المُصَلّيَ عَنِ المَعاصي ما دامَ في صَلاتِهِ، قالَ اللّهُ عز و جل: «إِنَّ الصَّلاةَ تَنْهى عَنِ الْفَحْشاءِ وَ الْمُنْكَرِ»[٦٢٩].
٤٢٦. عنه عليه السلام: اعلَم أنَّ الصَّلاةَ حُجزَةُ اللّهِ فِي الأَرضِ، فَمَن أحَبَّ أن يَعلَمَ ما أدرَكَ مِن نَفعِ صَلاتِهِ فَليَنظُر، فَإِن كانَت صَلاتُهُ حَجَزَتهُ عَنِ الفَواحِشِ و المُنكَرِ فَإِنَّما أدرَكَ مِن نَفعِها بِقَدرِ ما احتَجَزَ[٦٣٠].
راجع: الحديث ١٣٦.
٥/ ٢٧
الاستِقامَة
الكتاب:
«يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اسْتَعِينُوا بِالصَّبْرِ وَ الصَّلاةِ إِنَّ اللَّهَ مَعَ الصَّابِرِينَ»[٦٣١].
٤٢٧. حُذَيفَة: كانَ النَّبيُّ صلى الله عليه و آله إذا حَزَبَهُ[٦٣٢] أمرٌ صَلّى[٦٣٣].
٤٢١. عمران بن حصين: درباره گفته خدا: «همانا نماز از كار زشت و ناپسند باز مىدارد» از پيامبر صلى الله عليه و آله پرسيده شد. فرمود: هر كس، نمازش او را از كار زشت و ناپسند باز ندارد، نمازى ندارد.
٤٢٢. انس: جوانى از انصار همراه پيامبر نماز مىگزارد و كارهاى زشت هم مىكرد. اين مطلب را به پيامبر خدا صلى الله عليه و آله گفتند. فرمود: روزى، نمازش او را باز مىدارد[٦٣٤].
٤٢٣. ابو هريره: مردى نزد پيامبر آمد و گفت: همانا فلانى در شب نماز مىخواند و صبح، دزدى مىكند. فرمود: آنچه مىگويد (نمازش) بزودى او را باز مىدارد.
٤٢٤. امام صادق عليه السلام: هر كس دوست دارد بداند آيا نمازش پذيرفته شده است يا نه، پس بنگرد آيا نمازش، او را از كار زشت و ناپسند بازداشته است، يا نه. پس به هر اندازه كه او را بازداشته، از او پذيرفته شده است.
٤٢٥. نماز، بازدارندهاى الهى است؛ زيرا نمازگزار را تا آنگاه كه در نماز است از گناهان باز مىدارد. خداى عز و جل مىفرمايد: «همانا نماز از كار زشت و ناپسند باز مىدارد».
٤٢٦. بدان كه نماز بازدارندهاى براى خدا در زمين است، پس هر كس دوست دارد بداند چه اندازه از نمازش سود برده، پس بنگرد اگر نمازش او را از كارهاى زشت و ناپسند باز داشته، به همان اندازه كه او را بازداشته، سود جسته است.
٥/ ٢٧ پايدارى
«اى كسانى كه ايمان آوردهايد، از شكيبايى و نماز يارى جوييد؛ كه خدا با شكيبايان است.»
٤٢٧. حذيفه: هرگاه به پيامبر صلى الله عليه و آله غم و اندوهى مىرسيد، نماز مىخواند[٦٣٥].
[٦٢٦] مجمع البيان: ٨/ ٤٤٧ عن أنس، البحار: ٨٢/ ١٩٨ و زاد في آخره« فَلَم يَلبَث أن تابَ».
[٦٢٧] مسند ابن حنبل: ٣/ ٤٥٧/ ٩٧٨٥، تفسير ابن كثير: ٦/ ٢٩٠ عن جابر.
[٦٢٨] مجمع البيان: ٨/ ٤٤٧.
[٦٢٩] التوحيد: ١٦٦/ ٤.
[٦٣٠] معاني الأخبار: ٢٣٧/ ١ عن يونس بن ظبيان.
[٦٣١] البقرة: ١٥٣، و راجع: البقرة: ٤٥.
[٦٣٢] في الحديث: كان إذا حزبه أمر صلّى، أي إذا نزل به مهمّ أو أصابه غمّ( لسان العرب: ١/ ٣٠٩).
[٦٣٣] سنن أبي داود: ٢/ ٣٥/ ١٣١٩، مسند ابن حنبل: ٩/ ٨٥/ ٢٣٣٥٩؛ مجمع البيان: ١/ ٢١٧ و فيه« كانَ النَّبيُّ صلى الله عليه و آله إذا حَزَنَهُ أمرٌ استَعانَ بِالصَّلاةِ و الصَّومِ».
[٦٣٤] در بحار افزوده است:« طولى نكشيد كه توبه كرد».
[٦٣٥] در مجمع البيان چنين آمده است:« هرگاه پيامبر از چيزى اندوهگين مىشد، از نماز و روزه يارى مىجست».