برد.[١] وی در بارۀ روایت اسحاق بن عمار فطحی، عبارت «فی القوی» را می‌آورد؛[٢] نمونه‌ای بارز از این مورد روایات سکونی است که در موارد متعدّدی با عنوان «قوی السکونی» از آن یاد کرده‌اند.[٣] وی از راویان عامی است، امّا عالمان امامی او را توثیق کرده‌اند؛ حتی میرداماد راشحۀ نهم از کتابش را به توثیق او اختصاص داده است.[٤] نیز شیخ طوسی در مقام بیان عمل به روایات موثّق، روایات سکونی را به عنوان نمونه ذکر کرده است.[٥]

فقیهان _ که معمولاً در متون فقهی به ارزیابی اسانید روایات اهتمام می‌ورزند _ در برخی موارد «قوی» را به معنای «موثق» به کار برده‌اند.[٦]

تعریف به معنای روایت معتبر

در بسیاری از مواردی که واژۀ قوی به کار رفته، منظور همان حدیث معتبر است که در برابر ضعیف قرار دارد؛ مثلاً عبارت «و نقلت فیه کل خبر قوی عند أصحابنا الامامیة»،[٧] به مفهوم مطلق حدیث قوی در برابر ضعیف است.

قوی به معنای روایت مشهور

نمونۀ این مورد در متون فقهی زیاد نیست؛ به عنوان مثال سند ذیل از این قسم است:

عِدَّةٌ مِنْ أَصْحَابِنَا، عَنْ سَهْلِ بْنِ زِيَادٍ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ الْحَسَنِ بْنِ شَمُّـونٍ، عَنْ عَبْدِ اللهِ بْنِ

[١]. الرجال، طوسی، ص١٢٤.

[٢]. الحدائق الناضرة، ج٣، ص٢٧٩.

[٣]. تهذیب الأحکام، ج٤، ص٩.

[٤]. الفهرست، ص٢٧٢.

[٥]. الرجال، نجاشی، ص٣٦.

[٦]. الحدائق الناضرة، ج١٢، ص٩٨؛ نمونه دیگر ر.ک: حاشیة من لایحضره الفقیه، ج٢، ص٤٦٠.

[٧]. ریاض المسائل، ج١٢، ص٥٢٩.