دانشمندان و بزرگان اصفهان - مصلح الدین مهدوی - الصفحة ٧٧ - ١٢-رشحه
از زنان زمان سلاطین سامانی بوده و طبعی موزون داشته این دو بیت از اوست:
بر بت سنگین دل نا مهربان خویشتن ***دعوتم این است یا رب کایزدت عاشق کناد
چون به هجر اندر بپیچی پس بدانی قدر من ***تا بدانی درد عشق و داغ مهر و غم خوری
١٢-رشحهبیگم دختر سید احمد هاتف اصفهانی، چون مدّتی ساکن کاشان بوده و در آن شهر به خانه شوهر رفته، بیشتر مؤلفین وی را کاشانی نوشته اند، از آن جمله مؤلف خیران حسان (١٤١:١) گوید:
رشحه کاشانی، اسمش بیگم، و دختر هاتف کاشانی، و زوجه میرزا علی اکبر متخلص به «نظیری» است، و پسری از او بوجود آمده موسوم به میرزا احمد، متخلص به «کشته». این زن سیّده و صاحب طبع بوده، و بعضی از بنین و بنات خاقان خلد آشیان فتح علی شاه طالب ثراه را مدح نموده. دیوانی دارد که تقریباً محتوی بر سه هزار شعر.
از او است:
یا به افسون کرد پنهان در دل شب آفتاب ***آن بت گل چهره یا رب بسته از سنبل نقاب