دانشمندان و بزرگان اصفهان - مصلح الدین مهدوی - الصفحة ٤٨٤ - حاج میرزا حسن صفی علیشاه
شعبان سال ١٢٥١ در اصفهان متولد، و در ٢٤ ذی قعده الحرام سال ١٣١٦ در طهران وفات یافته، در خانقاه خود واقع در خیابان صفی علیشاه مدفون گردید. عالم و فاضل و ادیب و شاعر و مفسر بوده، در خدمت جمعی از علما تحصیل نموده، سپس خدمت عده ای از مشایخ و اقطاب صوفیّه رسیده، و در این راه زحمت ها کشیده، و به مقاماتی رسیده، در طهران ساکن، و جمعی از صوفیّه و درویشان را گرد خود جمع کرده و دستگاه ارشاد گسترده، و هم در آن شهر وفات یافته. [١]
کتب چندی در عرفان و ادب و تفسیر، به نظم و نثر نوشته که از آن جمله است: ١- آیه العشّاق ٢- اثبات نبوّت خاصّه ٣- اسرار المعارف ٤- بحر الجواهر ٥- تفسیر قرآن مجید، منظوم ٦- بحر الحقایق ٧- دیوان اشعار ٨- زبده الاسرار، در اخلاق و مراثی ٩- عرفان الحق که آن را دیوان الحقایق و بحر الحقایق نیز گویند ١٠- میزان المعرفه ١١- مثنوی سبحه صفا، مطبوع ١٢- مثنوی رعنا و زیبا؛ و غیره.
صاحب عنوان از مریدان حاج میرزا کوچک رحمت علی شاه شیرازی بوده، پس از مرگ او به مکه مشرف شده، و سپس چهار سال در هندوستان بوده، و به ملاقات جمعی از مرتاضین آنجا رسیده.
شرح رنجیدگی او از منوّر علی شاه، و تشکیل فرقه و خانقاه او در کتب مضبوط است، طالبین به کتب مربوطه مراجعه نمایند.
[١] طرایق الحقایق ٢٠٤:٣ و المآثر و الآثار: ٢٩٣، و مواضع مختلفه الذریعه.