دانشمندان و بزرگان اصفهان - مصلح الدین مهدوی - الصفحة ٥١٧ - حکیم شفایی
شرف الدین حسن بن حکیم ملای اصفهانی، عالم ادیب، و حکیم شاعر طبیب، معروف به حکیم شفائی. در خدمت پدر [١] که از شاگردان میر غیاث الدین منصور شیرازی بوده، و برادرش حکیم نصیرا و جمعی دیگر از علما و ادبا و اطبّا تحصیل نموده، ادیبی مشهور، و طبیبی معروف بوده، در محله نیم آورد مطب داشته، و در نزد عموم طبقات معزز و محترم می زیسته، به طوری که نقل می کنند وقتی در محله نیم آورد به شاه عباس کبی صفوی برخورد می کند. پادشاه قصد فرود آمدن از مرکوب خود جهت او می کند. [٢] حکیم به خواهش و تمنّا مانع می شود، لکن تمام بزرگانی که در رکاب شاه بوده اند به احترام او پیاده می شوند.
شفائی در اوایل عمر، هجو بسیار می گفته، لکن در اواخر توبه نموده.
کتب زیر از اوست:
١- خمسه، در برابر خمسه نظامی، به نام هر کدام اشاره می شود ٢- دیده بیدار، که به نام شاه عباس نوشته است ٣- دیوان اشعار از غزل و قصیده ٤- ساقی نامه ٥- شکر المذاقین ٦- مجمع البحرین، در برابر تحفه العراقین ٧- نمکدان حقیقت، بر وزن حدیقه سنائی ٨- کتابی در ادویه مرکبه ٩- مثنوی مهر و محبت، بر وزن یوسف و زلیخا؛ و غیره.
وفاتش در سال ١٠٣٧ روی داده.
[١] مجله ارمغان شماره ٦ و ٧ سال ١٨.
[٢] تذکره نصر آبادی: ٢١١.