دانشمندان و بزرگان اصفهان - مصلح الدین مهدوی - الصفحة ١٦٥ - میرزا ابوطالب اصفهانی
متجاوز از یکصد مجلد کتاب، تألیف و شرح نموده است که از آن جمله است: تاریخ حزین، و تذکره حزین، که هر دو در اصفهان به طبع رسیده و این تالیف از آن استفاده زیاد شده است.
خاندان او در اصفهان، در محله بید آباد ساکن و به مشایخ معروفند، و بین آنها عده ای کثیر، عالم و ادیب و حکیم و شاعر برخاسته است.
میرزا ابوطالب اصفهانیفرزند میرزا محمد علی بن میرزا کوچک بن حکیم داود هندی اصفهانی، و بنا به نوشته مطلع الشمس (٤١٦:٢) فرزند میرزا علی رضا بن محمد علی است.
حکیم محمد داود ملقب به «تقرّب خان» طبیب شاه عباس دوم صفوی، و بانی مسجد حکیم در اصفهان است که در سال ١٠٧٣ آن را در محل جامع جورجیر [١] بنا کرده است.
قبر او و پسر و دخترش در بقعه ای مخصوص در پشت شبستان شمالی مسجد حکیم قرار داشت که در سال های اخیر جزو دکاکین شده و قبور از بین رفت.
در مطلع الشمس گوید: اسلافش از مشاهیر حکما و اطبّا بوده اند. خود در واقعه ای به امر شاه ولایت (علیه السلام) به مشهد مقدس آمده، از طبابت به تولیت رسیده، و مدت سی و هفت سال به لوازم این منصب جلیل اشتغال داشت. در مسلک عرفان و تصوف و غالب معقولات و منقولات، از کابر عصر معدود
[١] گنجینه آثار تاریخی اصفهان: ٦١٢.