دانشمندان و بزرگان اصفهان - مصلح الدین مهدوی - الصفحة ١٠٣ - میرزا ابراهیم جوهری
فرزند محمد باقر مروی اصفهانی، از نوادر روزگار، و اکابر شعرا و وعّاظ است، اصلاً از اهالی مرو است، پس از تکمیل تحصیلات مدتی به سیر و سیاحت در اطراف بلاد پرداخته، [١] سال ها در قزوین ساکن بوده و بدین مناسبت عدّه ای او را قزوینی دانسته، و کتاب معروف خود را که در مصائب خاندان پیغمبر اکرم خصوصاً حضرت سید الشهداء علیه السلام است و به نام طوفان البکاء (که بنا بر مشهور، جوهری گفته می شود) در آن شهر تألیف نموده، سپس به اصفهان آمده و در خدمت سید حجه الاسلام مورد توجه قرار گرفته است.
در سال ١٢٣٥ قمری [٢] وفات یافته، در قبرستان آب بخشان مدفون گردیده، و سپس در سال ١٢٩٠ قبر او را زنی تعمیر کرده، [٣] و در این اواخر که قبرستان از بین رفت و بر سر قبر او به همت مرحوم حاج ابوالقاسم تبریزی تاجر اصفهانی اطاقی بنا کردند که در کوچه مسجد آب بخشان واقع است.
روی مزار سنگ قبری تمام قد است که قصیده ای که میرزا بهاء شاعر
[١] خلد برین ٨٤:١.
[٢] رجال اصفهان: ١٤٣.
[٣] مرحوم بیان در خلد برین (٨٨:١) می نویسد: اهالی اصفهان به مزار مرحوم جوهری تبرک می جویند، ون کراماتی از مزار او در السنه و افواه مذکور است، و نگارنده از نقل آنها معذور. وقتی زنی از محترمان اصفهان بدن پدر خود را جنب مزار مرحوم جوهری سپردهف در سال ١٢٩٠ هجری می خواست عظام پدر را به عتبات حمل بنماید، موقعی که قبر پدر را نبش می کند بدن مرحوم جوهری را تر و تازه مشاهده می کند؛ فلذا آن زن آسیه خصلت، مخارج گزافی متحمل شده و مزار آن مرحوم را به صورت حالیه تعیر می نماید.