دانشمندان و بزرگان اصفهان - مصلح الدین مهدوی - الصفحة ٣٢١ - میرزا محمد باقر قهی اصفهانی همدانی
فرزند محمد جعفر بن محمد صادق بن عبدالقیوم بن اشرف بن محمد ابراهیم بن ملا محمد باقر سبزواری.
از رؤسای علمای شیخیّه و ساکن همدان بوده، عالم فاضل محقق کامل، در دهم ربیع الاول سال ١٢٣٩ در قهی از بلوک اصفهان [١] متولد، و در ٢٣ شعبان سال ١٣١٩ در همدان وفات یافته است.
کتب زیر از اوست:
١- الاجتناب ٢- اسرار الشهاده ٣- بشارات ٤- تحفه النجفیّه، ٥- جبر و تفویض ٦- جواب شبهات وارده بر شیخ احمد احسائی ٧- درّه النجفیّه، دو جلد ٨- رساله در شرح نفس رحمانی ٩- رساله در معاد ١٠- کفایه المسائل ١١- کلیات و اصطلاحات حکمت ١٢- مشاعر، در بیان حواس و مشاعر ظاهری و باطنی ١٣- میزان در اصول عقاید ١٤- موضح، رد بر اعتراضات بر شیخیّه ١٤- النعل حاضره؛ [٢] و غیره.
در مآثر و الآثار (:٢٩٢) درباره او گوید: ساکن بلده همدان، رئیس فرقه شیخیّه آنجا، بل و غیرها، بر سر ریاست کرامخه (پیروان حاج محمد کریم خان کرمانی) با حاجی محمد خان کرمانی همی در تناع و تجاذب است و تشاحّ و تشاجر.
در فهرست رضویه (١٣١:٤) فرماید: مقدمات را نزد پدرش آموخت، و برای تحصیل مهاجرت به اصفهان نمود و در مدرسه نیم آورد ساکن شد،
[١] رجال اصفهان: ٨٩.
[٢] الکرام البرره: ١٧٦ و نقباء البشر: ٢٠٠ و فهرست رضویّه و الذریعه.