دانشمندان و بزرگان اصفهان - مصلح الدین مهدوی - الصفحة ٢٢٤ - ابو نعیم اصفهانی
اصفهان متولد شده، و جهت اخذ حدیث و تحصیل علم، به شهرهای مختلف مسافرت فرموده، و سرانجام در یکشنبه ٢١ محرم سال ٤٣٠ در اصفهان وفات یافته، در قبرستان آب بخشان مدفون گردید.
شرح حالش در عموم کتب شیعه و سنی [١] به جلالت قدر و وثاقت، مذکور است.
کتب زیر از اوست:
١- اربعین در حالات حضرت مهدی عجل الله تعالی فرجه ٢- تاریخ اصفهان، در دو مجلّد، به طبع رسیده ٣- حلیه الاولیاء، معروف ترین تألیف او ٤- ذکر المهدی (علیه السلام) ٥- ما نزل من القرآن فی امیرالمؤمنین (علیه السلام) ٦- معرفه الصحابه، و یازده مجلّد کتاب دیگر.
در کتب رجال از او به حافظ اصفهان، و گاهی حافظ دنیا تعبیر می کنند. وی از اجداد علاّمه مجلسی است. برخی او را سنی و صوفی، و عده ای شیعه می دانند.
از ابی بکر احمد بن علی بن ثابت خطیب [٢] نقل شده که او گوید: جمع کرد بین حدیث و فقه و تصوّف، و ندیدم احدی را از مشایخ خود حافظ تر از او.
از شیخ ابو عبدالله محمد بن محمد اصفهانی [٣] نقل شده است که چون سلطان محمود غزنوی بر اصفهان استیلا یافت، از طرف خود، کسی را بر این
[١] اعیان الشیعه ٤:٩ و روضات الجنّات: ٧٥ و غیره.
[٢] طبقات الشافعیه: ٤٧.
[٣] تبیین کذب المفتری: ٢٤٦.