دانشمندان و بزرگان اصفهان - مصلح الدین مهدوی - الصفحة ١٠٠ - حاج محمد ابراهیم قزوینی اصفهانی
سال ١٣٣٢ قمری باشد) که همه آکنده ها پراکنده شد به حال خود باقی است، و گرد پنجاه ساله بر آن متلاقی.
صاحب عنوان تا سال ١٢٦٣ حیات داشته و سپس وفات یافته است. [١]
از تألیفاتش حواشی است بر حدیث غمامه که آن را فرزندش شیخ محمد حسین، مدّون نموده و به صورت کتابی خاص در آورده است.
وی را دو فرزند برومند و فاضل است:
١- فرزند بزرگش حاج آقا محمد قزوینی [٢] که از ائمّه جماعت اصفهان بوده، و در مسجد آقا نور پس از پدر اقامه جماعت می نموده، و در شب ٢٨ ذی حجّه سال ١٣٠٤ قمری وفات یافته است. [٣]
فرزند ایشان: مرحوم حاج محمد جواد قزوینی،
و نواده اش: حاج آقا باقر قزوینی نیز از علمای اصفهان و ائمه جماعت بودند که در این شهر شهرت و نفوذ داشته، و مرحومن حاج آقا باقر در سال ١٣٦٢ وفات یافته، در تخت فولاد در تکیه ای مخصوص مدفون گردید که اخیراً به نام تکیه خلیلیان معروف شده است.
* شیخ محمد حسین، عالم و فاضل محقق [٤] از آثارش [کتابت] شرخ حدیث غمامه (معروف به حدیث بساط) است که قاضی سعید قمی قرزند محمد مفید شاگرد فیض کاشانی در سال ١٠٩٩ در اصفهان تألیف نموده، و
[١] صاحب عنوان در روز ٤ شنبه ٢٠ محرم ٢٦١ وفات یافته است. تراجم الرجال ٣٩:٣.
[٢] رجال اصفهان: ١٤٢.
[٣] مدفن او در تکیه تویسرکانی واقع است و اکنون آثار آن از بین رفته است.
[٤] الکرام البرره: ٣٧٦.