دانشمندان و بزرگان اصفهان - مصلح الدین مهدوی - الصفحة ٣٨٤ - حاج میرزا بدیع درب امامی
فرزند سید مصطفی بن میر عبدالحمید بن میر سید محمد موسوی.
عالم جلیل، و فاضل ادیب مجتهد فقیه، از مشاهیر علما و مدرسین اصفهان.
به مناسبت سکونت در محله درب امام بدین لقب مشهور گردید. پدرانش عموماً از فضلا و دانشمندان اصفهان بوده و قبر آنها (پدر و جدش) در صحن درب امام می باشد. [١]
مرحوم حاج میرزا بدیع که [به گفته آخوند گزی:] واقعاً بدیع الزمان بوده در مدرسه نیم آورد، تدریس و در مسجد جنب بازارچه وزیر، امامت می نمود، و عمری، به زهد و تقوا و فقر و استغنا گذرانید، و علاوه بر کمالات مذکوره، در حسن خط و ادب و شعر نیز شهرت داشته.
در نزد حاج ملا حسین علی تویسرکانی، و میر سید محمد شهشهانی، و آقا میرزا محمد باقر چهار سوقی، و حاج شیخ محمد باقر نجفی درس خوانده [٢] و از هر سه نفر اجازه داشته است.
کتب زیر از اوست:
١- حاشیه بر ریاض المسائل ٢- حاشیه بر قوانین ٣- دیوان اشعار ٤٠ رساله در حجیّت استصحاب به اخبار ٥- رساله در خراج و مقاسمه؛ و غیره.
مشارالیه در عصر روز جمعه ٢١ شعبان سال ١٣١٨ به سن شصت و هفت
[١] زندگانی آیه الله چهارسوی: ١٧٢.
[٢] رجال اصفهان: ٣٠.