دانشمندان و بزرگان اصفهان - مصلح الدین مهدوی - الصفحة ٢٣٧ - آقا شیخ احمد حسین آبادی
فصل خصومات پرداخت، مورد توجه و علاقه عموم مردم، بالاخص علما و دانشمندان بود، و در مدرسه میرزا مهدی واقعه در محله بید آباد، جنب منزل خود تدریس و امامت می نمود.
وی از جمله کسانی است که قبل از رسیدن به سن بلوغ یا در حین بلوغ به درجه اجتهاد رسیده، از شش نفر از اساتید خود، من جمله: آقا میرزا محمد باقر و آقا میرزا محمد هاشم چهار سوقی و پدر خود اجازه روایت و اجتهاد داشت.
تا تاریخ اجازه پدرش پنج نفر از اساتیدش به او اجازه داده بودند و پدر، ششم آنهاست. تاریخ اجازه: ١٣٠٨، و سن او سی سال بوده، و بنابراین تولد صاحب عنوان ١٢٧٨ می باشد.
رسائلی در فقه و اصول از تقریرات اساتید خود نوشته که پس از فوتش اولاد او همه را خدمت برادرش مرحوم شاه آبادی فرستادند.
در روز ٤ شنبه ٢١ جمادی الاولی سال ١٣٥٧ وفات یافته، در بقعه تکیه بروجردی مدفون گردید.
خطیب شاعر اصفهانی، ماده تاریخ وفاتش را ضمن قطعه ای گوید:
بمعراج قرب احد رفت احمد ***خطیب آه از دل برآورد و گفت
در خلد برین (١٣٥:١) درباره او گوید: از اعاظم علما، و اکابر فقها و وعاظ، اعبد عبّاد، و ازهد زهّاد... در حافظه و ذکاء، اعجوبه عصر بود. دعاهای مطوّله مثل ابو حمزه ثمالی را به طور تقطیع، در قنوت نوافل، بالجهه بسیار جذابی قرائت می نمود، و در احاطه بر فروع فقهیه به طوری مسلط بود که عدیل و نظری نداشت.