دانشمندان و بزرگان اصفهان - مصلح الدین مهدوی - الصفحة ٢٥٠ - احمد بن محمد بن یوسف الاصفهانی
تألیف ثعلب ٥- شرح مفضّلیّات ٦- شرح الموجز در نحو ٧- شر النحو.
در اعیان الشیعه والکنی و الالقاب (٤٨:٢) گوید: دلیل بر شیعه بودنش آن که آل بویه وی را به عنوان معلم جهت فرزندان خود انتخاب نمودند.
در ذی حجه سال ٤٢١ وفات یافته است.
توضیح: مراد از: ١- اسکاف (کفش گر): ابو عبدالله ادیب لغوی نحوی معروف به خطیب اسکافی است. [١] معاشر و مصاحب با صاحب بن عبّاد بوده، و در ری منصب خطابت داشته است.
تألیفاتی دارد که از آن جمله است: ١- دره التنزیل، در آیات متشابهه، مطبوع در مصر ٢- شواهد سیبویه ٣- الغرّه ٤- غلط کتاب العین جاحظ ٥- لطف التدبیر ٦- مبادی اللغه العربیّه، مطبوع در مصر ٧- نقد الشعر؛ و غیره. در سال ٤٢٧ وفات یافته است.
٢- حلاّج (پنبه زن) ابو منصور محمد بن علی بن عمر بن جیان اصفهانی، از ندمای صاحب بن عباد، و از مشاهیر ادبا و دانشمندان، دارای تألیفات عدیده که از آن جمله است: ١- ابنیه الافعال ٢- انتهاز الفرص ٣- الشامل، در لغت ٤- شرح الصحیح. سال وفات او معلوم نیست. [٢]
٣- حائک (جولاهه) صاحب عنوان است.
احمد بن محمد بن یوسف الاصفهانیادیب کاتب شاعر لغوی، مؤلف: ١- ادب الکتاب ٢- طبقات البلغاء
[١] ریحانه الادب: ٣٩٦:١.
[٢] اعیان الشیعه ٨:٤.