دانشمندان و بزرگان اصفهان - مصلح الدین مهدوی - الصفحة ١٦٦ - ابو عبدالله معصومی
می شد. در ١٢١٦ وفات یافته، ٩ پسر از او مخلف گردید.
در الکرام البرره (:٤٣) عیناً مطالب فوق نقل شده، فقط نام پدر از آن حذف گردیده است و نسبت به جد داده شده است.
میرزا ابوطالب حیاتفرزند میرزا نصیر اصفهانی، شاعر و ادیب، و از اخیار روزگار بوده، به غایت صاحب همت و بلند فطرت، و در علم استفیاء مهارتش به کمال بوده، [١] در سال ١١٣٥ فوت شده.
از اشعار اوست:
که مراد دو جهان قابل اظهار نبود ***لب به خواهش نگشودم و از آن خشنودیم
ابو عبدالله معصومیحکیم و فیلسوف، از دانشمندان حکمای اسلام، و ارکان علمای اعلام، [٢] و فقهای فخام، از شاگردان و مخصوصین ابن سینا بوده، و استاد درباره او گفته است: «ابو عبدالله منی بمنزله ارسطاطالیس من افلاطون».
پس از فوت استاد، در اصفهان ساکن بوده، و تدریس حکمت و فلسفه می فرموده، در حدود سال ٤٥٠ هجری وفات یافته است.
کتب زیر از اوست:
١- جواد ١٨ مسأله که ابوریحان از ابن سینا کرده، و استاد جواب آن را بدو
[١] تذکره حزین: ١٩٤.
[٢] نامه دانشوران ٥٦٩:٢.