دانشمندان و بزرگان اصفهان - مصلح الدین مهدوی - الصفحة ١١٤ - قاضی محمد ابراهیم خوزانی
در سال ١٢٧٥ در اصفهان متولد شده، و در نزد فضلا و علمای این شهر مانند: حاج میرزا بدیع درب امامی، و حاج سید مهدی نحوی، و آقا سید محمد باقر درچه ای تلمذ نموده، چندین سال نیز در اعتاب مقدسه نزد اساتید آنجا تحصیل کرده، واعظی بلیغ بود.
در حدود ١٣٢٥ به ایران مراجعت نموده، مدتی در اصفهان، و گاهی در یزد ساکن شده، و سرانجام در قریه سده ماربین که اکنون به نام همایون شهر معروف است در سال ١٣٥٨ وفات یافته، در قبرستان خوزان مدفون گردید.
وی را تألیفات عدیده است [١] که از آن جمله است:
١- امان الخائفین، در امامت ٢- البراهین الباهره، در مذمت دنیا و مدح آخرت ٣- نحفه المعاد للعباد ٤- روح العالمین، در توحید ٥- شهاب الثاقب در مدح امام غائب علیه السلام ٦- طریقه الحق، در نبوت ٧- کهف العارفین، در اخلاق و غیره از نظم و نثر ٨- قصیده ای در مرثیه استادش میرزای شیرازی گفته، و در آن نام عده ای از علما را مذکور داشته است.
قاضی محمد ابراهیم خوزانیابن غیاث الدین محمد، از علمای قرن دوازده هجری در اصفهان است. عالم فاضل کامل، متبحر در فقه و اصول و حکمت بوده، [٢] اوایل قاضی اصفهان بوده، و سپس قاضی عسکر نادر شاه گردید.
از شاگردان و مجازین از امیر محمد حسین خاتون آبادی و میر محمد باقر
[١] نقباء البشر: ١٩.
[٢] اعیان الشیعه ٣٢٩:٥.