دانشمندان و بزرگان اصفهان - مصلح الدین مهدوی - الصفحة ١٢٧ - ابن فورک
محققین علما و بزرگان شعرا است که در دوره غیبت صغری در اصفهان می زیسته. در اعیان الشیعه (٦٣:٦) گوید: ابن شهر آشوب او را از شعرای اهل بیت می شمارد.
در ریحانه الادب (٨٢:٨) گوید: در سال ٣٢٢ هجری در اصفهان وفات یافته، و خانواده اش در آنجا مشهور، و علما و ادبا و نقبا در میان ایشان بسیار است.
ابن الفتیابو عبدالله سلیمان بن عبدالله، ادیب نحوی لغوی، [١] از فضلای قرن ششم، در ٥٧٥ در اصفهان وفات یافته است.
فرزندش ابو علی حسن نیز به این لقب معروف بوده، منصب قضاوت خوزستان، و سپس تدریس نظامیه بغداد را یافته، در آنجا روز ٢ شنبه ٥ شوال ٥٢٥ وفات یافته است. [٢]
ابن فورکابوبکر محمد بن حسن بن فورک (بر وزن دوزخ) ادیب متکلّم اصولی واعظ نحوی، مدتی در عراق به مذهب اشعری تدریس می نموده، [٣] سپس به ری مهاجرت کرده، و بر حسب خواهش مردم نیشابور بدانجا رفته و ساکن شده، و جهت او مدرسه و خانقاهی بنا کردند.
[١] ریحانه الادب ١٣٧:٨.
[٢] تبیین کذب المفتری: ٣١٩.
[٣] تبیین کذب المفتری: ٢٣٢.