دانشمندان و بزرگان اصفهان - مصلح الدین مهدوی - الصفحة ١٠٤ - میرزا ابراهیم جوهری
در بی اعتباری دنیا و عبرت گرفتن از گذشتگان و تاریخ بنا و فوت صاحب عنوان است بر آن منقور می باشد.
قصیده پانزده بیت است و اول آن چنین است:
بر قبور مردگان آری گذار و بنگری ***ای برادر گر به چشم اعتبار اندر جهان
***
همره سلطان دین آید به محشر جوهری ***کلک سحر انگیز او بنوشت این مصرع تمام
تذکّر: مؤلف روضات الجنات: (:١١١) درباره او چندین اشتباه نموده: یکی آن که نام پدر را جهت پسر نوشته و او را میرزا محمد باقر می داند؛ دیگر آن که فوتش را در حدود ١٢٤٠ و اندی می داند، و علاّمه تهرانی [١] حاج شیخ آقا بزرگ عیناً مطالب صاحب روضات را از تکمله نقل می فرماید.
در اعیان الشیعه (٣٤٠:٥) نام او را صحیح نوشته، لکن سال وفات اشتباه است.
صاحب عنوان شاعر توانا، و بر نظم انواع شعر قادر بوده، و در اشعار «جوهری» تخلص می کند، و به همین سبب به جوهری معروف است. کتابش مکرر به طبع رسیده است.
اولادش تاکنون در اصفهان به همین نام مشهور، و تا این اواخر از اهل منبر و ذاکرین مصائب بودند.
[١] الکرام البرره: ١٦١.