دانشمندان و بزرگان اصفهان - مصلح الدین مهدوی - الصفحة ٤٠٨ - شیخ محمد تقی رازی
فرزند محمد رحیم (عبدالرحیم) ایوان کیفی طهرانی. از رؤسای علما و مجتهدین، و اکابر فقها و مدرسین، عالم فاضل زاهد، [١] در خدمت شیخ جعفر کبیر نجفی، و سید محسن کاظمینی، و وحید بهبهانی، و آقا سید علی صاحب ریاض، و حاج سید مهدی بحر العلوم تحصیل نموده، و از خواص اصحاب شیخ جعفر بوده، و به دامادی او مفتخر شده، پس از وصول به مقامات عالیه علم و اجتهاد، و کسب اجازه از اساتید خود به اصفهان مهاجرت نموده، و به تدریس فقه و اصول اشتغال جسته.
در اوایل، در محله احمد آباد سکونت نموده، سپس در مسجد شاه تدریس نموده، و هم در مجاورت آن سکونت فرموده و تاکنون بیشتر از اعقابش در آنجا ساکن، و به همین جهت به آقایان مسجد شاهی شهرت دارند.
مقامات علمی و مراتب کمال او زیاده بر حد بیان است. در تمامی علوم از معقول و منقول بر معاصرین خود مقدم بوده، [٢] به خصوص در اصول فقه که تبحری بی نهایت داشته است. [٣]
[١] رجال اصفهان: ٥٢٠.
[٢] ریحانه الادب ٤٠٣:٣.
[٣] به نوشته محمد باقر الفت: وی علاوه بر جنبه علمی یک قسم از میل و مذاق عرفانی و اشتغال به سیر و سلوک و طریقت نیز داشته، و نسبت به شخصی از مردان راه... که سیدی گوشه نشین در قصبه نجف آباد بوده ارادت می ورزیده است. چنانچه بعضی از کتابهای شیخ عطار را به خط خود نوشته است. علاّمه گزی در تذکره می نویسد: مجاهدات و ریاضات و کمالات نفس آن بزرگوار، و بعضی استبصارات و ختومات از او در نزد اهل معرفت معروف است.