دانشمندان و بزرگان اصفهان - مصلح الدین مهدوی - الصفحة ٣٠١ - بابا شاه اصفهانی
پل بابا رکن الدین گویند. گنبد مقبره او از آثار باستانی اصفهان و مورخ به سال ١٠٣٩ هجری می باشد.
بابا شاه اصفهانیرئیس الرؤساء، از فحول دانشمندان بزرگ، [١] و خوش نویسان سترگ بود، در خط شاگرد سید احمد مشهدی و میر علی هراتی بوده، و در اصفهان به درویشی و انزوا می زیسته.
به اتفاق عموم خط شناسان [٢] عقیده دارند که تا زمان بابا شاه خط را کسی به شیرینی و شیوایی او ننوشته است.
رساله آداب المشق که به نام میر عماد مطبوع و منتشر گردیده است از تألیفات اوست.
وفاتش را مؤلف خط و خطاطان در ١٠١٢، و در کارنامه بزرگان ٩٩٦ می نویسد، و تاریخ اول اقرب به یقین است.
قبرش در مشهد مقدس است.
از اشعار اوست (در نوشتن حروف و حرکات):
بشنو سخنی ز روی تحقیق ***از واضع خطّ نسخ تعلیق
اما به همان قلم که آید ***بالای الف سه نقطه باید
شش نقطه درازی تن با ***یک نقطه برای گردن با
در تذکره ریاض العارفین: (:٦٩) وی را به نام بابا شاه عراقی یاد می کند، و تخلص او را «حالی» می نویسد.
[١] خط و خطاطان: ٩٦.
[٢] کارنامه بزرگان ایران: ١٦٨.