دانشمندان و بزرگان اصفهان - مصلح الدین مهدوی - الصفحة ٢٧٨ - جمال الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی
نبود جز همیشه دشمن کام ***کان که با مادر و پدر بد کرد
و اما صاحب عنوان: از شعرا و قصیده سرایان معروف قرن هفتم، و از مداحان آل خجند و آل صاعد، و همچنین از مداحان خوارزمشاهیان و اتابکان فارس و سپهبدان طبرستان بوده، و در واقعه خونین قتل عانم مردم اصفهان که به دست مغول روی داد، او نیز مانند بسیاری از بزرگان و دانشمندان متواری گشت، و سرانجام پس از تحمل و فشار و آزار فراوان [١] در سال ٦٣٥ به دست آنان به قتل رسید.
قبرش در یکی از خانه های محله جویباره معروف است و سال ها است که قرار است مقبره ای برای او ساخته شود، لکن تاکنون به حالت اولیه برقرار می باشد.
چون سخنانش شامل مطالب و معانی دقیقه، و اشارات لطیفه است، وی را خلاق المعانی لقب داده اند.
آثارش: ١- دیوانش قریب پانزده هزار بیت است. ٢- سوگند نامه ٣- رساله القدسیه. [٢]
از اشعار اوست:
نه مردمم اگر از مردمی اثر دیدم ***جهان بگشتم و آفاق سر به سر دیدم
همه گشایش از چشمه جگر دیدم ***در این زمانه که دلبستگی است حاصل آن
[١] تاریخ ادبیات دکتر شفق: ٣٠٩.
[٢] الذریعه ٢٥٩:١١، ١٢، ٢٢١.