دانشمندان و بزرگان اصفهان - مصلح الدین مهدوی - الصفحة ٣٧ - ٢- میرزا کمال الدین محمّد فسایی
به عنوان وصیّت به یکی از اولاد و یا شاگردان و یا یکی از دوستان خود نوشته است. در زمان حیات علاّمه ملاّ محمّد باقر مجلسی تألیف شده. کتاب زیاده بر هزار سطر است، و در ریحانه الادب گوید: بیشتر آن تاریخی و رجالی است.
٢- شرح شواهد مطّول ٣- شرح قصیده تائیه دعبل خزاعی ٤- القیود الوافیه در شرح شافیه در علم صرف. تاریخ اتمام تألیف رمضان ١١٠٨.
قبرش را در بقعه مجلسی در جنب مسجد جامع اصفهان می نویسند.
در ریحانه الادب گوید: سال وفات میرزا کمالا به دست نیامد.
در جلد چهارم دانشمندان و سخن سرایان فارس (: ٢٤٦) گوید: کمالا فدشکویی متوفّی در حدود ١١١٠، و سپس شرح حال مختصری نقل می کند.
در کتاب فهرست کتب خطّی کتابخانه های اصفهان (: ٣٨٧) نسخه ای از شرح شافیه ابن حاجب تألیف میرزا کمالا معرّفی می شود و در آنجا گوید: تاریخ تألیف ١١٠٨، و تاریخ کتابت جمعه ١٨ ربیع المولود سال ١١٢٨، و در کنار نسخه حواشی از مؤلّف نقل شده، بدین صورت: «منه» یا «منه مدّ ظله العالی» و یا «منه زیدت برکاته» و امثالها که همگی حکایت از حیات مؤلّف در سال مرقوم دارد.
در مصفّی المقال (: ٣٧٧) شیخ محمّد بن محمد زمان کاشی و میرزا ابراهیم قاضی را از شاگردان او معرفی می کند.
در صحن تکیه آقا حسین خوانساری در تخت فولاد سنگ قبری است از دانشمندی به نام آخوند کمالا که این دو سطر شعر بر آن منقور است: