دانشمندان و بزرگان اصفهان - مصلح الدین مهدوی - الصفحة ١٢٣ - ابن رسته
ادیب لغوی شیعی، از مجاهرین شعرای اهل بیت است.
ابو حاتم سجستانی که خود از بزرگان شعر و ادب است خطاب به اهل بصره گوید: قسم به خدا این شاعر اصفهانی در محکم بودن اشعار، و کثرت فوائد آن، بر همه شما تفوّق یافته است. [١]
بیشتر از یک صد سال عمر کرده، و در ٣١٢ (و به قولی ٣٢٠) وفات یافته است.
کتب زیر از اوست: ١- الاعتقاد، یا دعاء الاعتقاد ٢- الفیّه، و آن قصیده ای است در هزار بیت در مدح حضرت علی علیه السلام ٣- الرسائل المختاره، در ادعیه ٤- الشیب و الخضاب، و غیره.
نجاشی در رجال خود (:٦٤) و عموم مؤلفین شیعه در کتب خود او را به احترام نام برده اند. [٢]
ابن رستهشهرت جماعتی کثیر از محدثین و فضلای اصفهان در قرن چهارم و پنجم هجری است، که ذیلاً به نام هشت نفر از آنها اشاره می شود:
١- احمد بن رسته بن عمر بن محمد بن مغیره، متوفی به سال ٣٩٣، [٣] از محدثین.
٢- ابو حامد احمد بن علی بن رسته، متوفی قبل از سال ٣٦٠، از مشایخ
[١] ریحانه الادب ٣٨٢:٧، روضات الجنّات: ٥٩.
[٢] الکنی و الالقاب ٢٠٣:١.
[٣] فرهنگنامه پارسی: ٥٣٨.