كه عمل بكنيد و مردم را دعوت كنيد. وادار كنيد مردم را. تكليف شرعى را به آنها بگوييد. مسأله، مسئله اين نيست كه خوب، من دلم مى‌خواهد يك وكيل داشته باشم، دلم مى‌خواهد يك وزير داشته باشم؛ خير، قضيه اين نيست، قضيه سپردن يك مملكتى است به دست يك كسى كه اگر ناباب از كار در آيد، صدمه به اسلام مى‌زند، جمهورى اسلامى را از بين مى‌برد. اين يك مسئله حياتى است براى شما، براى اسلام و مسلمين. آسان اين را نگيريد كه ما دخالت نمى‌كنيم؛ يك دسته بگويند: ما دخالت نمى‌كنيم، از باب اينكه امر سياسى است، به ما چه! اين امر سياسى به همه مربوط است، به اسلام مربوط است، به حفظ اسلام مربوط است. ما اگر نظارت نكنيم؛ يعنى، ملت اگر نظارت نكنند در امور دولت و مجلس و همه چيز، اگر كنار بروند، بسپارند دست اينها و بروند مشغول كارهايشان بشوند، ممكن است يك وقت به تباهى بكشد. ما بايد ناظر باشيم به امور مردم. ما بايد، ملت بايد ناظر باشد به امورى كه در دولت مى‌گذرد، امورى كه- فرض كنيد كه- در مجلس مى‌گذرد. نظارت! توجه داشته باشد به اينها. ملت بايد توجه داشته باشد كه اگر در مجلس اين سفر- فرض كنيد كه- يك كسى را تعيين كردند كه كارشكنى براى دولت كرده، كارشكنى براى مجلس كرده، دفعه ديگر تعيينش نكند. اعلام كنند:

تعيين نمى‌كنيم، بلكه ان شاء اللَّه، به راه بيايند.

در قضيه رئيس جمهور، تعيين رئيس جمهور يكى از چيزهايى است كه بر همه مسلمانهاى ايران، بر همه مكلّفهاى ايران واجب است كه در اين امر دخالت داشته باشند.

اگر دخالت نكنند و يك صدمه‌اى به اسلام برسد، هر يك يك ما در محكمه عدل الهى مسئول هستيم؛ يك يك ما. كسى بگويد: «به من چه ربطى دارد؟» اين است كه بگويد:

اسلام به من چه ربطى دارد. مگر مى‌توانى بگويى: اسلام به من چه ربطى دارد؟! تو مكلفى حفظ كنى. امانت خداست و حفظش امروز به اين است كه رئيس جمهورش يك رئيس جمهور صحيح باشد. و بعد، لا بد اشخاصى كه مطلع هستند از امور مى‌گويند، شما هم شايد بشناسيد خيليهاشان را.

يك مجلس [بايد] خوب باشد. و اگر وكلاى شما بعضيهايشان تخلف كردند، به آنها