بله، بعضی از اضافات سریانی‌اند. مثلا محاذات جسمی با جسم دیگر اضافه‌ای است که اولا و بالذات عارض جسم بما أنه جسم می‌شود؛ یعنی وقتی دو جسم در مقابل یکدیگر قرار می‌گیرند می‌گوییم اینها محاذی یکدیگرند. در اینجا انقسام هست. مثلا دو انسان که روبروی یکدیگر ایستاده باشند می‌گوییم: این انسان محاذی آن انسان است. اما ابعاضشان هم حکم علی‌حده دارند؛ مثلا می‌گوییم : طرف راست این، محاذی طرف چپ اوست و طرف چپ این، محاذی طرف راست اوست.

اما بنوّت عارض جسم بما أنه جسم نمی‌شود، بلکه منتزع است از رابطه‌ای که میان پدر و پسر است و آن رابطه این است که حد نطفه این پدر منشأ وجود این پسر است.

به هرحال نقضهایی که به این قاعده که «اگر شیئی در شیء دیگر حلول کند[٢] به

تبع محلش منقسم می‌شود» وارد کردند، همگی بی‌اساس و باطل است.

[١] . می‌گويند شهيد اول كه هيكل كوچكی داشت در مجلس قاضی اهل سنت، ابن جماعه، كه هيكلبزرگی داشت نشسته بود. يك صحبت علمی پيش آمد و شهيد به حرف ابن جماعه ايرادی گرفت. ابنجماعه برای اينكه شهيد را تحقير كند گفت: اين صدای چيست كه از پشت اين دوات می‌آيد؟ شهيددر جواب گفت: ابن الواحد* از اين بزرگتر نمی‌شود. می‌گويند همين باعث شد كه ابن جماعه كينهشهيد را در دل گرفت و سبب شهادتش شد. * [در مقابل ابن جماعه.]

[٢] . مقصود حلول سريانی است. حلول صورت در ماده، سريانی است.