آشنایی با قرآن ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٥٦ - تذکراتی برای شب بيست و سوم ماه مبارک رمضان

ذِکرِ اللَّهِ) [١] مشغول کسب و کار خودشان هستند باز هم زنده هستند، يعنی هرگز کسب و کار و شغل و گرفتاری و غم و غصه و چک و سفته و امثال اينها آنها را از خدا غافل نمیکند. روزشان بيدار، شبشان هم بيدار.

حال، ما در سال لااقل يکی دو سه شب را به عنوان تشبّه به اوليای خدا زنده نگه داريم يعنی واقعاً کوشش کنيم که در اين شبها تمام شب را به ياد خدا بسر ببريم، حالت توبه و استغفار داشته باشيم، برای خودمان از خدا چيز بخواهيم؛ اين خودش يعنی ياد خدا. به همين شکل به ياد خدا باشيم که دائماً از خدای متعال بخواهيم و مسئلت بکنيم. يکی از بزرگان میگفت (چه نکته خوبی!) ما هميشه وقتی دعا میکنيم به خدا میگوييم خدايا به ما بده، هيچ وقت دعا نمیکنيم خدايا از ما بگير، در صورتی که ما به اين دعا بيشتر احتياج داريم؛ ما به آن چيزهايی که خدا بايد از ما بگيرد بيشتر احتياج داريم تا آن چيزهايی که بخواهد به ما بدهد. تا اينهايی که از ما بايد بگيرد از ما نگيرد هيچ چيز قابل دادن نيست. ما بايد بگوييم خدايا اين حب جاه و مال را از ما بگير، اين حسادتها را از ما بگير، اين کينهها و عقدهها را از ما بگير، اين کدورتهای قلبی را از ما بگير، اين پردهها را از جلو چشم ما بردار؛ اين غَلها، اين غِشها، اين حِقدها، اين ضِغْنها، اين شکها، اين شرکها، اين کبرها، اين حسدها را از ما بگير. به اين «بگير» ها بيشتر احتياج داريم تا به اينکه چه را به ما بده. آخر تو چه هستی؟ اول حساب کن که چه هستی و چه داری؛ چه را طلب میکنی و برای کجا طلب میکنی؟ گفت: «آئينه شو جمال پری طلعتان طلب». اول آنچه بايد از تو بگيرند آنها را بيرون بريز، آنگاه بگو بده. آن وقت است که دعای تو مستجاب میشود و «بده» ها به

[١]. نور/ ٣٧.