آشنایی با قرآن ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٤٢ - برخی خصوصيات امام حسن عليه السلام

دو قسمت کردند، يک قسمت را به مصرف مساکين و فقرا رساندند و قسمت ديگر را برای خود نگهداری کردند. سفر حج را مخصوصاً از مدينه تا مکه پياده میرفتند نه از آن جهت که مال و مرکوب و چنين امکانی نداشتند، امکانش را هم داشتند ولی مخصوصاً برای اينکه افْضَلُ الْاعْمالِ احْمَزُها، برای اينکه همه ياد بگيرند، برای اينکه نفس انسان بيشتر خاضع و خاشع بشود و برای اينکه در مقابل خدای متعال بيشتر اظهار عبوديت کرده باشد، در سفر حج اينگونه عمل میکرد. ايشان ضربالمثل حلم و بردباری و تحملاند، با توجه به اين نکته که امام حسن همان نشاط را برای شهادت و شهيد شدن دارد که امام حسين دارد.

اگر انسان خوب توجه کند آنوقت میفهمد که به يک معنا مظلوميت امام حسن حتی از امام حسين بيشتر است. همان نشاط شهادتی که در امام حسين هست در امام حسن هست ولی امام حسن در دورهای قرار گرفته که بايد صبر و خودداری کند تا موقع و وقت برسد و آن موقع و وقت، وقتی است که ايشان از دنيا رفتهاند و نوبت به برادرشان اباعبداللَّه الحسين رسيده است. حضرت تمام اينها را با چه حلم و صبری تحمل میکند که عجيب و فوقالعاده است! هيچ به روی بزرگوار خودش نمیآورد. برای اشخاص فهيم و حساس، رنجهای روحی از رنجهای جسمی خيلی بالاتر است. شاعر عرب میگويد:

جراحت زبان از جراحت شمشير خيلی بالاتر است. جراحت شمشير التيامپذير است ولی جراحت زبان التيامپذير نيست. جراحت شمشير بيشتر قابل تحمل است از جراحت زبان. امام حسين را در روز عاشورا با جراحات شمشير مجروح کردند، گو اينکه جراحت زبانی هم کم و بيش