آشنایی با قرآن ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ١٣٠ - رعايت امانتها

اين جوار را نپذيرد. اين يک مرحله است. البته نپذيرفتن هم يک نوع نامردی است ولی خيانت در امانت نيست. اما يک وقت جوار را میپذيرد و راه میدهد، بعد خيانت میکند، میرود گزارش میدهد. مثل کاری که حارث برای بچههای مسلم کرد يا پسر آن زن برای خود مسلم کرد. مسلم به خانهای آمده، جوار و پناه خواسته است. ممکن بود از اول به او اجازه ندهند، راهش ندهند. ولی بعد که جوار داد نبايد خيانت کند. البته تکليف نمیکنند که تو حتماً دفاع هم بکن، ولی بعد گزارش دادن و اطلاع دادن به ابنزياد که مسلم اينجاست، اين همان خيانت در يک امانت است.

و از اين بالاتر، در اصطلاح قرآن هرکسی هر کاری را که به جامعه تعلق دارد اگر خوب انجام ندهد او در امانت خيانت کرده است. قرآن میفرمايد:انَّ اللَّهَ يَأْمُرُکمْ انْ تُؤَدُّوا الْاماناتِ الی اهْلِها [١] (خدا فرمان میدهد که امانتها را به صاحبانشان برگردانيد). در تفسير الميزان در بحث رِوايی که در ذيل اين آيه منعقد شده است، از درّ المنثور از علی عليه السلام چنين روايت میکند:

بر امام لازم است که آنچنان در ميان مردم حکومت کند که خداوند دستور آن را فرود آورده است و امانتی که خداوند به او سپرده است ادا کند. هرگاه چنين کند بر مردم است که فرمان او را بشنوند و اطاعتش را بپذيرند و دعوتش را اجابت کنند.

[١]. نساء/ ٥٨.