آشنایی با قرآن ط-صدرا
(١)
تفسير سوره الحاقّه
١١ ص
(٢)
تفسير سوره الحاقّه (1)
١١ ص
(٣)
معنی حاقّه
١٢ ص
(٤)
سرنوشت قوم ثمود و عاد و
١٥ ص
(٥)
هلاکت يک قوم در اثر گناه
١٦ ص
(٦)
اصل وابستگی اجزاء جهان به يکديگر
١٧ ص
(٧)
ارتباط انسان با جهان از جنبه انسانيت
٢٠ ص
(٨)
رفتار مساعد طبيعت با انسان در دولت مهدی عليه السلام
٢٣ ص
(٩)
کمال يافتن عقلها در زمان ظهور
٢٥ ص
(١٠)
تفسير سوره الحاقّه (2)
٢٧ ص
(١١)
ظهور باطنها در قيامت
٢٨ ص
(١٢)
فال بد زدن
٢٩ ص
(١٣)
تجسم اعمال در قيامت
٣٢ ص
(١٤)
رابطه انسان با خلق خدا
٣٨ ص
(١٥)
برخی خصوصيات امام حسن عليه السلام
٤١ ص
(١٦)
تفسير سوره الحاقّه (3)
٤٥ ص
(١٧)
سوگندهای قرآن
٤٧ ص
(١٨)
رسالت، لازمه وابستگی اجزاء عالم به يکديگر
٤٨ ص
(١٩)
قرآن سخن يک شاعر يا کاهن نيست
٤٩ ص
(٢٠)
استدلالی بر نبوت عامّه
٥٠ ص
(٢١)
پيغمبر صلی الله عليه و آله تسامح در امر دين نداشت
٥٢ ص
(٢٢)
تذکراتی برای شب بيست و سوم ماه مبارک رمضان
٥٤ ص
(٢٣)
تفسير سوره معارج
٥٩ ص
(٢٤)
تفسير سوره معارج (1)
٥٩ ص
(٢٥)
استعجال به عذاب
٥٩ ص
(٢٦)
معنی قرب به خدا
٦٢ ص
(٢٧)
حديث قدسی
٦٤ ص
(٢٨)
تعبير ابن سينا
٦٨ ص
(٢٩)
ملائکه، مدبّر عالم طبيعت
٧٠ ص
(٣٠)
مقصود از روح
٧١ ص
(٣١)
مقصود از پنجاه هزار سال
٧٢ ص
(٣٢)
رفتار امام زين
٧٤ ص
(٣٣)
العابدين عليه السلام در شب آخر ماه رمضان
٧٤ ص
(٣٤)
تفسير سوره معارج (2)
٧٧ ص
(٣٥)
آيا حق تلخ است؟
٧٨ ص
(٣٦)
سخن حکما
٨٢ ص
(٣٧)
مقصود از دوری يا نزديکی قيامت
٨٦ ص
(٣٨)
برخی احوال قيامت
٨٨ ص
(٣٩)
ريشه عناد
٨٩ ص
(٤٠)
تفسير سوره معارج (3)
٩٣ ص
(٤١)
نظر زمخشری
٩٥ ص
(٤٢)
نظريه ديگر
٩٦ ص
(٤٣)
آنچه مورد نکوهش است استفاده نکردن از سرمايه حالات روحی است
٩٩ ص
(٤٤)
عبادت، بزرگترين عامل تربيت انسان
١٠٤ ص
(٤٥)
اثر نوافل در تربيت انسان
١٠٨ ص
(٤٦)
استمرار در انفاق مالی
١٠٩ ص
(٤٧)
نکته
١١٠ ص
(٤٨)
فرق سائل و محروم
١١٢ ص
(٤٩)
تفسير سوره معارج (4)
١١٧ ص
(٥٠)
درس تحمل محروميت
١١٨ ص
(٥١)
تصديق به روز جزا
١٢٠ ص
(٥٢)
سه گونه تصديق
١٢٢ ص
(٥٣)
خوف و رجای مؤمن
١٢٣ ص
(٥٤)
مناجات پيامبر صلی الله عليه و آله
١٢٥ ص
(٥٥)
حفظ دامن
١٢٦ ص
(٥٦)
رعايت امانتها
١٢٨ ص
(٥٧)
تعبير اميرالمؤمنين عليه السلام
١٣١ ص
(٥٨)
رعايت عهد و پيمان
١٣٤ ص
(٥٩)
سخن چرچيل
١٣٦ ص
(٦٠)
سه حديث
١٣٦ ص
(٦١)
قيام به شهادت
١٣٨ ص
(٦٢)
تفسير سوره معارج (5)
١٤٠ ص
(٦٣)
تسليم، ماوراء معرفت و اعتقاد
١٤٢ ص
(٦٤)
مشرقها و مغربها
١٤٦ ص
(٦٥)
تهديد کسانی که طمع خام دارند
١٤٧ ص
(٦٦)
تفسير سوره نوح
١٥١ ص
(٦٧)
تفسير سوره نوح (1)
١٥١ ص
(٦٨)
دستورات نوح به قوم خود
١٥٤ ص
(٦٩)
1 توحيد در بندگی
١٥٤ ص
(٧٠)
2 تقوای الهی
١٥٤ ص
(٧١)
3 اطاعت از دستورها
١٥٥ ص
(٧٢)
اثر توبه و مهلت آن
١٥٥ ص
(٧٣)
دعاهای نوح عليه السلام
١٥٧ ص
(٧٤)
تفسير سوره نوح (2)
١٥٩ ص
(٧٥)
دوره کودکی و دوره بلوغ بشريت
١٦٠ ص
(٧٦)
ويژگيهای يک مبلّغ دين
١٦٢ ص
(٧٧)
يک تجربه عينی
١٦٣ ص
(٧٨)
يأس و نااميدی از مردم، امری نکوهيده
١٦٦ ص
(٧٩)
منطق غلط درباره فلسفه گناهان
١٦٧ ص
(٨٠)
رابطه ميان انسان و جريانهای عالم
١٧٠ ص
(٨١)
توجه دادن به نظام خلقت
١٧٣ ص
(٨٢)
تذکر به معاد
١٧٥ ص
(٨٣)
خداپرستی، تقوا، قانون
١٧٧ ص
(٨٤)
علت عصيان مردم، تحريک مترَفين
١٧٧ ص
(٨٥)
نفرين نوح عليه السلام
١٧٩ ص
(٨٦)
تفسير سوره جن
١٨١ ص
(٨٧)
تفسير سوره جن (1)
١٨١ ص
(٨٨)
کلمه جن
١٨٢ ص
(٨٩)
يک اشتباه
١٨٣ ص
(٩٠)
مسأله شيطان
١٨٥ ص
(٩١)
مشخِصات جن در قرآن
١٨٦ ص
(٩٢)
آيا جسم نامحسوس وجود دارد؟
١٨٧ ص
(٩٣)
سخن هشترودی
١٩٠ ص
(٩٤)
جسم برزخی
١٩١ ص
(٩٥)
موجود منحصر به محسوس نيست
١٩٣ ص
(٩٦)
استماع قرآن توسط گروهی از جن
١٩٦ ص
(٩٧)
کهانت و ارتباط با جن
١٩٨ ص
(٩٨)
تعبير قرآن درباره آسمان
١٩٩ ص
(٩٩)
تفسير سوره جن (2)
٢٠٢ ص
(١٠٠)
بدی ارتباط انسان با جن
٢٠٤ ص
(١٠١)
صالح و ناصالح در جن
٢٠٥ ص
(١٠٢)
تمثيل پيغمبر اکرم
٢٠٦ ص
(١٠٣)
توريه
٢٠٨ ص
(١٠٤)
ايمان، مافوق همه امور
٢١١ ص
(١٠٥)
معنی مسلم
٢١٣ ص
(١٠٦)
معنی کلمه قاسط
٢١٤ ص
(١٠٧)
استقامت بر راه
٢١٦ ص
(١٠٨)
بيان علی عليه السلام
٢١٧ ص
(١٠٩)
آزمايشِ در مقابل نعمت و رفاه
٢١٩ ص
(١١٠)
داستان مردی که آرزوی ثروت داشت
٢٢٣ ص
(١١١)
تفسير سوره جن (3)
٢٢٥ ص
(١١٢)
توحيد در عبادت
٢٢٦ ص
(١١٣)
سخن اميرالمؤمنين
٢٣٠ ص
(١١٤)
اثر درک توحيد
٢٣٢ ص
(١١٥)
مسأله علم غيب
٢٣٣ ص
(١١٦)
بيان حضرت رضا عليه السلام
٢٣٥ ص
(١١٧)
شبهه وهّابيها و پاسخ آن
٢٣٧ ص
(١١٨)
کلام علی عليه السلام
٢٣٧ ص
(١١٩)
عصمت از خطا
٢٣٨ ص
(١٢٠)
يک داستان مجعول
٢٤٠ ص
(١٢١)
عصمت از گناه
٢٤٣ ص
 
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص
٢٠٩ ص
٢١٠ ص
٢١١ ص
٢١٢ ص
٢١٣ ص
٢١٤ ص
٢١٥ ص
٢١٦ ص
٢١٧ ص
٢١٨ ص
٢١٩ ص
٢٢٠ ص
٢٢١ ص
٢٢٢ ص
٢٢٣ ص
٢٢٤ ص
٢٢٥ ص
٢٢٦ ص
٢٢٧ ص
٢٢٨ ص
٢٢٩ ص
٢٣٠ ص
٢٣١ ص
٢٣٢ ص
٢٣٣ ص
٢٣٤ ص
٢٣٥ ص
٢٣٦ ص
٢٣٧ ص
٢٣٨ ص
٢٣٩ ص
٢٤٠ ص
٢٤١ ص
٢٤٢ ص
٢٤٣ ص
٢٤٤ ص

آشنایی با قرآن ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٤٦ - تفسير سوره الحاقّه (٣)

هم اين کلمه هست. دو سوره داريم که با لا اقْسِمُ شروع میشود:لا اقْسِمُ بِيَوْمِ الْقِيمَةِ [١]. ولی لا اقْسِمُ معمولًا در مواردی آورده میشود که مقصود سوگند است. با اينکه مفهوم اوّلیاش اين است که «نه سوگند» ولی مقصود اين است که سوگند میخوريم؛ که در تعبيرات فارسی هم ما نظير و شبيهش را داريم- البته نزديک به اين- مثل کلمه «نبايد» در فارسی که ما هميشه در جای «بايد نه» به کار میبريم. وقتی ما به يک کسی میگوييم که تو نبايد فلان کار را بکنی؛ اگر خود اين لغت را در اصل در نظر بگيريم معنايش اين است که بر تو چنين کاری واجب و لازم نيست، در صورتی که مقصود ما از «نبايد» اين است که بايد نکنی. فرق است بين اينکه به کسی بگوييم که يک کاری بر تو لازم نيست، و اينکه بخواهيم به آن شخص بگوييم لازم است نکردنِ آن کار. ما الآن کلمه «نبايد» را در مورد «بايد نه» به کار میبريم و اگر کسی لفظ «نبايد» را به معنی اصليش به کار ببرد غلط است، زيرا معنی ثانوی پيدا کرده است و آن «بايد نه» است و لهذا اگر به کسی بگويند که تو نبايد فلان کار را بکنی، بعد او آن را کار را بکند، آنگاه بگويند چرا اين کار را کردی؟ و او بگويد تو به من گفتی نبايد اين کار را بکنی، يعنی بر تو بايد نيست، بر تو لازم نيست که اين کار را بکنی، يعنی اختيار داری میخواهی بکن میخواهی نکن؛ از وی نمیپذيرند زيرا او میخواهد بگويد بايد نه، يعنی بايد نکنی.

لا اقْسِمُ در مواردی گفته میشود که [مقصود اين است:] قسم نمیخورم [اما میخواهم قسم بخورم.] مثل اينکه ما هم در فارسی گاهی میگوييم که نه به جان تو.

اين «نه به جان تو» يعنی میخواهم به جان تو قسم بخورم. کأ نّه جان تو خيلی عزيز است؛ نه به جان تو ولی در واقع


[١]. قيامت/ ١.