آشنایی با قرآن ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ١٥٤ - ٢ تقوای الهی

دستورات نوح به قوم خود:

١. توحيد در بندگی

قالَ يا قَوْمِ انّی لَکمْ نَذيرٌ مُبينٌ نوح برای اولين بار رفت و به مردم اعلام کرد: مردم! من اعلام خطرکننده آشکاری هستم؛ يعنی رسالت انذاری خودش را از طرف پروردگار به قوم خودش ابلاغ کرد، که چه بکنيد؟ اولين سخن هر پيغمبری انِ اعْبُدُوا اللَّهَ است؛ همينطور که اولين سخن پيغمبر ما قولوا لا الهَ الَّا اللَّهُ تُفْلِحوا است؛ چون مادر همه بدبختيها شرک است به انواع خودش، و توحيد پايه همه سعادتهای بشر است.

پرستش غير خدا منحصر به اينکه يک بت سنگی يا چوبی باشد بعد در مقابلش بايستند خم و راست بشوند و قربانی کنند نيست؛ عبادت غير خدا هرگونه طاعتی را و هرگونه مقصد نهايی قرار دادنِ غير خدا را شامل میشود. کار لا الهَ الَّا اللَّه با اين که ما بتها را پرستش نکنيم به پايان نمیرسد. چه بتی از بت نفس و از خودپرستی بالاتر است؟ پرستش هزار رنگ دارد که لا الهَ الَّا اللَّه اينها را نفی میکند.انِ اعْبُدُوا اللَّهَ اولين حرف اين است: تنها خدا را پرستش کنيد، پرستش غير حق را کنار بگذاريد.

يعنی يک بندگی و صدها هزار آزادی.

هر بندگی اسارت است جز بندگی خدا که در عين اينکه برای انسان بندگی است عين آزادی است، به دليل خاصی، که در کتاب سيری در نهجالبلاغه٢. تقوای الهی

وَ اتَّقوهُ و تقوای الهی را داشته باشيد. تقوا يعنی حالت پروا داشتن، چون