آشنایی با قرآن ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ١٨٤ - يک اشتباه

هستند که خير میرسانند و يک خدای شر داريم که کارش شر رساندن است و جنود او نوع ديگرند که آنها را اگر فرشته نمیگفتند ديو میگفتند؛ ديوان هستند که شر به عالم میرسانند. پس فرشته و ديو هر دو کارگزار عالم بودند با اين تفاوت که فرشته به عقيده آنها کارهای خير عالم را از طرف خدای خير تدبير میکرد و ديو کارهای شر عالم را از طرف آن خدايی که در ذاتش شر رساندن است انجام میداد؛ و اگر گروه ديگر معتقد بودند به اينکه خدای اصلی يکی بيشتر نيست ولی میگفتند خدای اصلی دو موجود آفريد: يک موجود خير و يک موجود شر، و آن موجود خير است که جنودش هم خيرند و موجود شر جنودش شرند؛ يعنی هر دو مبدأ خير و شر ريشهاش به يک خدای اصلی میرسد.

بعد که کلمه «مَلَک» و کلمه «جن» در قرآن آمد، در ترجمههای فارسی مَلَک را فرشته ترجمه کردند ولی به غلط کلمه ديو را به جای جن گذاشتند بدون توجه به اينکه جنّی که در قرآن آمده است با ديوی که در قديم در ايران باستان بوده است از زمين تا آسمان متفاوت است. جنّی که در قرآن آمده موجودی است در رديف انسان. در قرآن به فرشتگان مَلَک گفته شده. مَلَک از ماده مُلک به معنی قدرت است، يعنی موجوداتی که مظاهر قدرت پروردگار هستند، موجوداتی که قدرت خداوند عالم در عالم به وسيله آنها بروز و ظهور میکند، آنها واقعاً کارشان باذناللَّه کارگزاری عالم است، به آنهاست که میشود نسبت داد و گفت ملائکهای هستند که علم را و وحی را به عالم میرسانند، ملائکهای هستند که رزق را به عالم میرسانند، ملائکهای هستند که قبض ارواح میکنند، ملائکهای هستند که حيات به عالم میرسانند. قبض و بسط عالم به اذن پروردگار در دست آنهاست. آن که متصرف در کار عالم است. باران، سيل و زلزله، سلامت و بيماری، همه علیالسويّه به اذن پروردگار به