آشنایی با قرآن ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ١١١ - نکته

بالاخره يک چيزی قرار دادهاند اضافه بر واجبات، ولی يک امر مداوم است نه يک بار. يکبارها اثرش کم است، چرا؟ برای اينکه يک بار نماز خواندن، يک بار انفاق کردن [اينگونه است که] گاهی انسان تحت تأثير يک حالت موقت قرار میگيرد و اين کار را میکند. مثلًا يک واعظی به يک شکل مؤثری برای انسان صحبت میکند، در آن وقت در انسان حالت عبادت پيدا میشود، بعد ممکن است برود هزار رکعت نماز پشت سر همديگر بخواند. ولی آن حالت موقت که رفع شد، تا پنج سال ديگر هم دنبالش نمیرود. يا يک کسی تحت تأثير گفتار يک نفر قرار میگيرد و يکدفعه به اصطلاح لوطیگریاش گل میکند، میبينيد مثلًا يک ثلث مال خودش را میبخشد و میگويد اين قدرش را من دادم ولی اين لوطیگری يک بار است. آن يک حالت موقت است، اعتبار ندارد؛ برخلاف آنچه که انسان مداومت کند. وقتی که انسان مداومت بر يک عمل داشته باشد اين نشانهای است از اختيارش و اينکه از عمق روح خودش برخاسته است نه اينکه ديگری او را تحت تأثير خود قرار داده باشد.

شخصی از يک واعظ نقل میکرد که من منزل يک کسی منبر رفتم و آنجا منبرم خيلی گرم شد. بعد هم يک روضه بسيار طولانی و گرمی خواندم. صاحب مجلس هم خيلی گريه کرد. وقتی پايين آمدم پاکتی به من داد. [ديدم] يک پول خيلی زيادی داده ولی يک مقدارش تاکرده و بقيه مچاله شده است. فهميدم او همينجور که تحت تأثير قرار میگرفته و گريه میکرده پانصدتومان علاوه کرده، باز کمی بيشتر، پانصدتومان ديگر ريخته، و همين طور پانصد تومان پانصدتومان مچاله کرده و داده است. معلوم است، او در حالی که دارد گريه میکند و تحت تأثير قرار گرفته پول میدهد، دو ساعت ديگر هم پشيمان میشود که چرا اينقدر پول دادم (خنده حضار).