آشنایی با قرآن ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ١١٧ - مثَل قرآن به همسران نوح و لوط علیهما السلام

گفتیم از نظر تاریخ و حدیث، شیعه و سنی اتفاق نظر دارند که این داستان مربوط به عایشه و حفصه است و در این بحثی نیست. سوره که میخواهد تمام شود، قرآن فقط دو مثل ذکر میکند و دیگر حرفی نمیزند:«ضَرَبَ اللَّهُ مَثَلًا لِلَّذینَ کفَروا» خدا مثلی برای کافران میآورد، یا مثلی در مورد کافران میآورد (کلمه «کفر» را هم به کار برده است). چه کسی را مثل میآورد؟ دو زن را مثل میآورد. آیا ذکر دو زن در اول سوره، با دو زن در آخر سوره، حساب نشده است؟ خدا از دو زن در اول سوره انتقاد میکند و در آخر سوره مثَل میآورد از دو زن ناصالح که همسر دو مرد صالح بودند. آیا این بازگشت به اول سوره نیست که تعجب نکنید اگر پیامبر، بنده صالح خدا، دو همسر ناصالح داشته باشد. آیا این نمیتواند اشاره به آن باشد؟ اگر نگوییم صریح است قطعاً اشاره است.

خدا در مورد کافران (یا برای مردمان کافر) مثلی ذکر میکند؛ یکی زن نوح و دیگر زن لوط که هر دو تحت حباله دو بنده صالح ما بودند. از آن پیامبران به عنوان دو بنده صالح یاد میکند. «بنده صالح» به نظر ما کوچک میآید. اگر میفرمود دو پیغمبر، این قدر ارزش نداشت که فرمود دو بنده صالح؛ چون پیامبری منصب است و «عبدین صالحین» نشانه بندگی است و پیغمبران بیشتر دوست دارند که آنها را عبد بنامند تا رسول؛ بندهای که خدا عبودیت او را اعتراف میکند.

«فَخانَتاهُما» این دو زن به شوهران خویش خیانت ورزیدند. البته اینجا مقصود از خیانت- العیاذ باللَّه- فحشا نیست، این امر مسلّم است. به طور کلی خیانت را در مورد عهد و امانت میگویند. اگر فحشا را هم میگوییم خیانت چون برخلاف پیمان ازدواج است، ولی پیمانی که