آشنایی با قرآن ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٢٦٨ - سخن چینی

نداشته و یک امر زشتی بوده است باید کوشش کند رویش پوشیده شود) برود آن سخن را بازگو کند یعنی ایندو را دشمن یکدیگر کند. اینگونه افراد را «نمّام» میگویند.

قرآن نمیفرماید نمّام؛ تعبیرش این است:«مَشّاءٍ بِنَمیمٍ» مثل اینکه در اینجا نوعی سخنچینی را که پستترین نوع آن است بیان میکند و آن اینکه انسان حرفی را در جایی از کسی میشنود، آنقدر به کار سخنچینی حریص است که اینطور نیست که بعد از مدتی با آن شخص دیگر [برخورد میکند و آن حرف را میگوید، بلکه] فوراً کفش و لباس میپوشد و راه میافتد که برود این خبر را به او بدهد، کاری ندارد غیر از اینکه همین را به او بگوید؛ یعنی برای او این کار آنقدر هدف است که هیچ کاری ندارد جز اینکه راه بیفتد برای همین کار. این دیگر پستترین نوع سخنچینی است. نمّامی در شریعت اسلام بسیار مذموم است. سعدی خوب میگوید:

عاقبتِ سخنچین هم که معلوم است: دعواها آخرش اصلاح میشود، بعد که میخواهند صلح کنند حرفهای مخفی رو میآید و به اصطلاح معروف روی دایره میریزد، بعد معلوم میشود اساساً چه کسی سبب این دعوا شده است.