آشنایی با قرآن ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ١٥٧ - نظام خلقت

نشانههایی است از حقیقتی و از حقی)، اولوا الالبابی که نه تنها صاحبان خرد و فکر هستند، صاحبان دل هم هستند؛ صاحبْخردان و صاحبدلان.

ببینید قرآن چگونه ضمیمه میکند صاحبدل بودن را با صاحب فکر بودن؛ یعنی ایندو [باید] با یکدیگر توأم بشود.«اولُوا الْالْباب» صاحب عقل بودن و صاحب فکر بودن را ذکر میکند و«ا لَّذینَ یذْکرونَ اللَّهَ قیاماً وَ قُعوداً» صاحبدل بودن را: آنان که چه در حالی که ایستادهاند و چه در حال نشسته [خدا را یاد میکنند.] این ایستاده و نشسته تقریباً دو حال مختلف را بیان میکند، نه فقط مقصود همان ایستادن و نشستن ظاهری باشد؛ آن هم بخواهد باشد بالاخره انسان یا ایستاده است یا نشسته است یا خوابیده، هر سه حال را بیان میکند: در حالی که ایستادهاند، در حالی که نشستهاند، در حالی که خوابیدهاند؛ یعنی یاد خدا از آنها جدا نمیشود؛ مثل عاشقی که به هر چیزی و به هر کاری که سرگرم باشد در آن عمق دلش همیشه آن معشوق را میبیند، یعنی هیچ چیزی نمیتواند او را از معشوقش غافل کند.«وَ یتَفَکرونَ فی خَلْقِ السَّمواتِ وَ الْأرْضِ» در خلقت آسمانها و زمین فکر میکنند و نتیجهای که میگیرند این است:«رَبَّنا ما خَلَقْتَ هذا باطِلًا» پروردگارا ما میدانیم و ایمان داریم که تو اینها را بیهوده نیافریدی؛ این حرکات بیهوده نیست، این آمد و شدها بیهوده نیست. اینها بر اساس حقی و حقیقتی و برای منظورهای حکیمانهای است.

این است که در اینجا قرآن تعبیرش این است، میگوید: فکر کنید، دقت کنید؛ هر چه بیشتر فکر کنید و دقت کنید تا به یک راز پی ببرید.

اینجا یک تعبیر عجیبی است: «میبینید در مخلوقات رحمان تفاوت میان اشیاء وجود ندارد». «تفاوت وجود ندارد» یعنی چه؟ آیا