آشنایی با قرآن ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٣٠ - دو تعهد از ناحیه بنده و خدا

این جمله وسط همین آیات طلاق بود، وسط آیهای که فرمود زنها را که طلاق میدهید، در مدت عده باید در همان خانه خودشان با همان وضع زندگی سابقشان بمانند و شما هم بر آنها انفاق کنید و از آنها پذیرایی کنید، ولی حق رجوع دارید، تا پایان کار میرسد، یعنی نزدیک است که عده تمام بشود، حق رجوع شما باقی است، اما شما اگر خواستید رجوع کنید به نیکی و خوبی رجوع کنید، و اگر خواستید رها کنید، به نیکی رها کنید. عرض کردیم مقصود از «به خوبی رجوع کنید» این است که یک وقت با سوءنیت رجوع نکنید که بگویید: الآن دارد مدتش تمام میشود، وقتی مدتش تمام میشود میرود شوهر میکند، پس من رجوع میکنم برای اینکه مانع شوهرکردنش بشوم؛ وقتی که رجوع کردی باز همان آش و همان کاسه؛ نه، رجوعی که از سر حسن نیت و به قصد یک زندگی واقعی باشد؛ و اگر نخواستید رجوع کنید به خوبی از آنها جدا بشوید، که به خوبی جداشدن همان است که در آیات دیگر نامش را «تمتیع» گذاشتهاند، یعنی نه تنها حقوق او را به وی بدهید، در حد امکان خودتان زائد بر حقوق زن مطلّقه هم یک چیزی از تمکن مالی بدرقه و همراهش کنید که سرشار از تمکن مالی از شما جدا بشود. بعد مسأله شهادت عَدلین را مطرح فرمود، و بعد موعظهای که«ذلِکمْ یوعَظُ بِهِ مَنْ کان یؤْمِنُ بِاللَّهِ». بعد هم مسأله تقوا و توکل، که در اینجور مسائل تا انسان تقوای الهی نداشته باشد و تا به خدا توکل نداشته باشد این وظایف را عمل نمیکند.

پس اینها که در خلال این آیات آمده است برای این است که زندگی خانوادگی هم- و بلکه بیشتر- نیاز به تقوا و توکل دارد. البته آیات تقوا و توکل اختصاص به زندگی خانوادگی ندارد، ولی اینکه در خلال آمده است برای این است که در این مسائل