آشنایی با قرآن ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٣٣٠ - تفسیر اوّل

تفسیر اوّل

بیشتر مفسرین- که شاید قدما اینطور بودند- این آیه را فقط به این معنی گرفتهاند که قرآن میخواهد بفرماید که این کافران یک عناد و غیظ و حسادتی با تو دارند.

دشمن وقتی که در مقابل دشمن قرار میگیرد، اگر در برنامه خودش فاتح و پیروز بشود و اگر احساس شکست در طرف بکند از غیظ و خشمش کاسته میشود. از کلمات امام حسین علیه السلام است که:«الْقُدْرَةُ تُذْهِبُ الْحَفیظَةَ» یعنی قدرت و توانایی و نیرومندی، خشم و کینه و حقد را از بین میبرد؛ و لهذا انسانها به هر اندازه از نظر روحی قویتر باشند عقده کمتری دارند، و هر چه انسان از نظر روحی ضعیفتر باشد و در خودش در مقابل دیگران بیشتر احساس ضعف کند عقده بیشتری در روحش هست. آدم قوی، بیعقده است و آدم ضعیف است که دچار عقدههای زیاد میشود.

همچنین هر آدمی هر قدر عقده و غیظ و خشم داشته باشد، وقتی که در مقابل طرف قرار میگیرد، به هر اندازه که احساس پیروزی در خود و ضعف در طرف مقابل کند از عقدهاش کاسته میشود، چون احساس قدرت در خودش میکند و احساس ضعف در طرف دیگر، و این از عقده میکاهد؛ و به هر اندازه که در خودش احساس ضعف کند و در طرف احساس پیروزی، مرتب بر عقده و خشمش افزوده میشود.

کفار در مقابل پیغمبر اکرم دچار چنین حالتی بودند. هر روز