نوشته است بسم الله الرحمن الرحيم است كه صدر حديث مذكور است و اكنون سخن ما در تسميه است و غرض اين است كه هر چند آنچه در لوح محفوظ در اول نوشته شد بسم الله الرحمن الرحيم تا آخر حديث است اما بشهادت همين حديث اول چيزى كه در لوح محفوظ نوشته شد بسم الله الرحمن الرحيم است پس نتيجه اى كه مطابق غرض خودمان از اين حديث داريم اين است : اول چيزى كه الله تبارك و تعالى در لوح محفوظ نوشته است بسم الله الرحمن الرحيم است

پس اى برادر چون آن لوح از هر گونه تغير و تبدل و محو و زوال محفوظ است بسم الله الرحمن الرحيم براى هميشه محفوظ است

بدانكه چون اول چيزى كه در لوح محفوظ نوشته شده است بسم الله الرحمن الرحيم است , از اينجهت و بدين سبب اول چيزى كه در قرآن عالم خلق اعنى قرآن تدوينى نوشته شد نيز بسم الله الرحمن الرحيم است چه اينكه خود اين قرآن شاهد صادق و معيار حق تمام حقايق است و فرمود : بل هو قرآن مجيد فى لوح محفوظ ( بروج , ٢١ , ٢٢ )

د والعياشى عن الرضا ( ع ) : انها يعنى التسميه اقرب الى اسم الله الاعظم من ناظر العين الى بياضها ورواه فى التهذيب عن الصادق ( ع ) ( ٧٩ )

وعن اميرالمؤمنين ( ع ) ان رسول الله ( ص ) حدثنى عن الله عز وجل انه قال كل امر ذى بال لم يذكر فيه بسم الله الرحمن الرحيم فهو ابتر

هر كارى كه بياد او نباشد ناتمام است هر چند صوم و صلوه و قرائت قرآن باشد كه تمام همه او است هر چند خود فوق تمام است و نيت قربه الى الله لب است و جز آن قشر اسم اعظم از تو دور نيست تو از او دورى در حظ ولذ گويد :

قيل ان الانسان هو الاسم الاعظم فمن عرف نفسه فقد عرف ربه ( ٨٠ )

ه بدانكه اين آيه كريمه بعد دجامع كه عدد سوره هاى قرآن است يكصد و چهارده بار نازل شد و در اول سوره مباركه توبه نازل نشده است و لكن در سوره مباركه نمل دو بار نازل شد يكى در اول سوره و يكى در كتاب حضرت سليمان و شيخ اكبر محيى الدين در فتوحات گفته است كه در نزد علماى بالله بسم الله الرحمن الرحيم جزو هر سوره است و عبارت او اين است :

البسمله من القرآن بلاشك عند العلماء بالله , وتكرارها فى السور كتكرار مايكرر فى القرآن من سائر الكلمات ( ٨١ )

و اين كلامى حق است پس خود او هم از علماى بالله است فافهم , و همين كلام حق