احكام پزشكان و بيماران - فاضل لنكرانى، محمد - الصفحة ١٨ - مقدمه

است كه سلامتى روح آدمى را تأمين مى‌كند و زندگى معنوى او را شكل مى‌دهد. در سفارش‌هاى امام جعفر صادق عليه السلام به جابر جعفى آمده است:

«و اعلم انّه لا علم كطلب السّلامه، و لا سلامة كسلامة القلب» [١] بدان، هيچ دانشى همانند آن نيست كه جوياى سلامتى است؛ و هيچ سلامتى همانند سلامتى دل و روح آدمى نيست. بعد از دانش دين، علم پزشكى در رتبه دوم قرار دارد كه طبيب جسم و بدن انسان است. پيامبر مكرّم اسلام صلى الله عليه و آله فرمودند: «العلم علمان، علم الأديان و علم الأبدان». دانش دو نوع است: دانش دين و دانش مربوط به بدن. [٢] سبب شرافت اين دو علم بر ساير علوم بدان جهت است كه اين دو به حيات انسان ارتباط دارند. يكى حيات معنوى و ديگرى حيات مادّى و جسمانى او را مورد توجه قرار مى‌دهد. پزشك كسى است كه با حيات جسمانى انسان سر و كار دارد و در پى كاهش آلام و رنج‌هاى اوست و كارى بس والا و ارزشمند دارد و پزشك مسلمان، بنا بر آموزش‌هاى دينى بر اين باور است كه او واسطه و وسيله است و شفا از خداوند متعال است يعنى در حقيقت طبابت كار خداوند است. «وَ إِذا مَرِضْتُ فَهُوَ يَشْفِينِ» [٣] و هنگامى كه بيمار شوم او- خداوند- مرا شفا مى‌دهد. و اوست كه به گياهان و اشياى موجود در طبيعت خواص‌

[١]- بحار الأنوار: ٧٨: ١٦٤ ح ١.

[٢]- بحار الأنوار ١/ ٢٢٠ ح ٥٢.

[٣]- قرآن كريم، سوره الشعراء، آيه ٨٠.