احكام پزشكان و بيماران - فاضل لنكرانى، محمد - الصفحة ٨٧ - جلوگيرى موقت

٢١٠- مرد يا زن اگر خود را عقيم كرد و بعداً متوجه شد كه اين كار حرام بوده، احتياط اين است كه در صورت امكان معالجه نمايد و خود را از عقيم بودن خارج سازد، زيرا باقى ماندن بر حرام نيز حرام است.

جلوگيرى موقت‌

٢١١- جلوگيرى از باردارى به وسيله عزل- بيرون ريختن منى- و استعمال دارو و مانند آن كه موجب عقيم شدن هيچ‌يك از طرفين نمى‌شود، جايز است اما بايد از كارهاى حرام ديگر اجتناب شود.

٢١٢- جلوگيرى موقت از باردارى كه مستلزم نگاه و لمس نامحرم نيز نباشد در صورتى كه با توافق شوهر انجام گيرد، هيچ‌گونه اشكالى ندارد.

٢١٣- هرگاه جلوگيرى از ناحيه زن انجام شود بايد با اجازه شوهر باشد وگرنه پيشگيرى بدون رضايت شوهر گناه است. و جلوگيرى مرد بدون رضايت همسر اشكالى ندارد.

٢١٤- هدف از جلوگيرى ممكن است صرفاً به جهت علاقه زن و شوهر به آن باشد و ممكن است هدف عقلايى يا شرعى ديگرى باشد، مانند اين كه چون تربيت فرزند به طور شايسته براى آنان مشكل است، به همين جهت جلوگيرى مى‌نمايند. در هر صورت پيشگيرى موقت، به هر هدفى كه باشد، شرعاً جايز است.

عزل‌ [١] و احكام آن‌

٢١٥- عزل براى مرد در هر صورت جايز است امّا در موارد زير كراهتى‌

[١]- عزل، همان جدا شدن در آميزش است كه سبب مى‌شود، منى بيرون از رحم ريخته شود.