احكام پزشكان و بيماران - فاضل لنكرانى، محمد - الصفحة ٥٤ - ج درمان

٩٣- اگر پزشك مى‌داند يا اطمينان دارد كه عوارض جانبى دارويى شديد و خطرناك است، حق مداوا با آن را ندارد و اگر مداوا كند مسئول است و شرط عدم ضمان نيز رفع مسئوليت نمى‌كند هرچند امكان ارجاع بيمار به پزشكان متخصص و آگاه ديگرى وجود نداشته باشد.

٩٤- در صورتى كه پزشك براى درمان دو راه بيشتر نداشته باشد: الف: اين كه از دارويى قوى و مؤثر و كم‌هزينه ولى داراى ضرر شديد استفاده كند؛ ب: اين كه از داروى كم تأثير و پرهزينه ولى كم ضرر استفاده كند، پزشك مى‌تواند بنا بر تشخيص خود هر يك از دو راه را كه به نظرش بهتر است و به نفع بيمار است، تجويز نمايد.

٩٥- در صورت ضرورت و منحصر بودن معالجه به مواد مخدر، پزشك مى‌تواند مواد مخدر را تجويز نمايد ولى نبايد در حدّى تجويز نمايد و يا نوع خاصى را تجويز كند كه سبب اعتياد شود؛ و تجويز اين نوع داروها اگر موجب اعتياد شود، تنها در صورت ضرورت مجاز است.

٩٦- استفاده از مواد مخدر رقيق شده در صنايع داروسازى به شرط آن كه موجب اعتياد بيمار نشود اشكالى ندارد.

٩٧- استفاده از روش‌هاى درمانى پرهزينه و پرعارضه- مانند شيمى‌درمانى و برخى جراحى‌ها- اگر تنها راه نجات جان بيمار باشد اشكال ندارد امّا پزشك بايد قبلًا از بيمار يا ولىّ او برائت بگيرد. ولى اقدام به اين نوع درمان‌ها به صرف احتمال، جايز نيست مگر آن كه به بيمار اعلام شود و خود او به ضرر آن راضى باشد.

٩٨- استفاده از روش‌هاى درمانى غير متعارف مانند هيپنوتيزم و نظاير