احكام پزشكان و بيماران - فاضل لنكرانى، محمد - الصفحة ٢٣٢ - نماز با لباس خون آلود

الف: آن كه به واسطه زخم يا جراحت يا دملى كه در بدن اوست، لباس يا بدنش به خون‌آلوده شده باشد؛ ب: آن كه بدن يا لباس او به مقدار كمتر از درهم‌ [١] به خون‌آلوده باشد؛ ج: آن كه ناچار باشد با بدن يا لباس نجس نماز بخواند.

٦٣١- در دو صورت اگر فقط لباس نمازگزار نجس باشد، نماز او صحيح است: الف: آن كه لباس‌هاى كوچك او مانند جوراب يا عرقچين نجس باشد؛ ب: آن كه لباس زنى كه پرستار بچه است، نجس شده باشد.

نماز با لباس خون‌آلود

٦٣٢- اگر از دهان و بينى و مانند اينها، خونى به بدن يا لباس برسد، احتياط واجب آن است كه با آن نماز نخواند.

٦٣٣- اگر در بدن يا لباس نمازگزار، خون زخم يا جراحت يا دمل باشد، چنانچه طورى است كه آب كشيدن بدن يا لباس يا عوض كردن لباس براى بيشتر مردم يا براى شخص او، سخت است، تا وقتى كه زخم يا جراحت يا دمل خوب نشده است، مى‌تواند با آن خون نماز بخواند، و همچنين است اگر چركى كه با خون بيرون آمده يا دوايى كه روى زخم گذاشته‌اند نجس شده، در بدن يا لباس او باشد.

٦٣٤- اگر خونِ بريدگى و زخمى كه به زودى خوب مى‌شود و شستن آن‌

[١]- درهم: تقريباً به اندازه يك اشرفى است كه مساحت آن به اندازه دوريالى يا سر انگشت مى‌باشد.